Άλλο η συγκίνηση των ανθρώπων, άλλο η ευθύνη της ηγεσίας

Print Friendly, PDF & Email

13/11/2018

του   Άριστου  Μιχαηλίδη    

Να μην τα ρίχνουμε στους πολίτες, στους απλούς ανθρώπους που έχουν την επιθυμία να πάνε να δουν τα σπίτια τους, έστω ερειπωμένα, έστω κατοικημένα από σφετεριστές. Άλλος με τον ένα τρόπο, άλλος με τον άλλο, ο καθένας εκδηλώνει τον πόνο του διαφορετικά. Γι΄ αυτό και είναι λάθος να χωριζόμαστε σε δύο στρατόπεδα και να βριζόμαστε μεταξύ μας, εκείνοι που θέλουν να ανοίξουν τα οδοφράγματα κι έτρεξαν χτες στη Δερύνεια να επιτίθενται σε εκείνους που δεν θέλουν ή και αντίστροφα. Το πρόβλημα δεν προέρχεται ποτέ από τον λαό της μιας ή της άλλης άποψης, της μιας ή της άλλης αντίδρασης. Προέρχεται από την ηγεσία του. Από την πολιτική της. Από τη στρατηγική της. Από την αδυναμία της να εκτιμήσει σωστά τις συνέπειες των αποφάσεων της ή από την ικανότητά της να εκτιμήσει σωστά αλλά να βολεύεται με το να αφήνει τις εξελίξεις να επιδρούν αργά – αργά και καταλυτικά στη διευθέτηση του Κυπριακού εκ των πραγμάτων. Μέχρι να έρθει μια ώρα, που θα έχει διευθετηθεί χωρίς να χρειαστεί να βάλουν τις υπογραφές τους οι ηγέτες.

«Το Κυπριακό θα λυθεί όταν θα αποδεχτούν οι Ελληνοκύπριοι τις πραγματικότητες», έλεγε ο Ραούφ Ντενκτάς, εννοώντας, φυσικά, τα τετελεσμένα της εισβολής. Αυτό συμβαίνει επί του εδάφους και αυτό είναι το πρόβλημα, όχι ο κόσμος, όχι ο πρόσφυγας που επιθυμεί να πάει να δει το σπίτι του, όχι ο πονεμένος άνθρωπος που θέλει μετά από 44 χρόνια να διασχίσει τον δρόμο της προσφυγιάς του και να νιώσει έστω και πρόσκαιρα, έστω και λίγα λεπτά το αίσθημα της επιστροφής. Το άνοιγμα οδοφραγμάτων πρόσφερε αυτή τη δυνατότητα στους ανθρώπους. Και δεν μιλώ για τους στρατευμένους, που έχουν άλλες σκοπιμότητες κι εξυπηρετούν συνειδητά την αποδοχή των τετελεσμένων.

Όμως, το πρόβλημα, ξεκινά από τη στιγμή που αυτή η πρακτική εδραιώνεται και δημιουργεί συνθήκες τελικής διευθέτησης. Όλοι το κατανοούν αυτό. Κάποιοι αρνούνται να το ομολογήσουν, ίσως γιατί έχουν και την άποψη ότι έτσι είναι καλύτερα, αφού δεν λύθηκε τόσα χρόνια στις συνομιλίες ας λυθεί έτσι. Μόνο που έτσι η λύση είναι λύση δύο κρατών, δύο γειτονικών κρατών, που αναζητούν συνθήκες ομαλότητας μεταξύ τους. «Εμείς δεν θέλουμε κακούς γείτονες, ελάτε να γίνουμε καλοί γείτονες, να διαχειριστούμε, να διαμοιραστούμε από κοινού τις πηγές που ανήκουν και στις δύο κοινότητες», έλεγε πριν από λίγες μέρες ο Κουντρέτ Οζερσάι. Αυτό είναι το ζητούμενο. Ούτε εμείς θέλουμε κακούς γείτονες, οπότε ας ανοίξουμε κι άλλα οδοφράγματα να αρχίσουν οι συναλλαγές και να γίνουμε καλοί γείτονες. Κι από την άλλη, ο δήμαρχος της Δερύνειας. Ήταν, έλεγε, πολύ συγκινητικό διότι «μας περίμεναν με ανοικτές αγκάλες, δεν περίμενα να μας αγκαλιάσει τόσος πολύς κόσμος». Δεν ξέρω τι περίμεναν. Να τους υποδεχτούν με εχθρικές διαθέσεις; Τόσον καιρό κάνουν εκστρατείες στα κατεχόμενα να ανοίξει το οδόφραγμα της Δερύνειας για να υποδεχτούν πελάτες οι καταστηματάρχες, τώρα που άνοιξε θα τους έκαναν μούτρα; Καθαρά το έλεγε κι ο Οζερσάι τον περασμένο Ιούνιο που πήγε στην περιοχή: «Έχει ιδιαίτερη σημασία για τους καταστηματάρχες στην Αμμόχωστο και τη Λεύκα. Από αυτή την αναθέρμανση (της τοπικής οικονομίας και αγοράς) θα επωφεληθούν και οι Ε/κ.»

Το θέμα, λοιπόν, είναι αν το άνοιγμα των οδοφραγμάτων φέρνει πραγματικά την ειρήνη και την επανένωση ή φέρνει την οριστική διχοτόμηση και την αναθέρμανση της τοπικής οικονομίας. Είτε της κατεχόμενης Αμμοχώστου, είτε της ελεύθερης Δερύνειας. Κι αυτό δεν μπορεί να το αποφασίζει ούτε ο απλός πολίτης, ούτε ο τοπικός δήμαρχος, ούτε κάποιες δικοινοτικές ομάδες, αλλά η υπεύθυνη ηγεσία μετά από σοβαρές μελέτες και σωστές εκτιμήσεις. Που δεν κάνει ποτέ. Και αφήνει τις εξελίξεις να ξεφεύγουν από τα χέρια της και να δημιουργούν συνθήκες τετελεσμένων γεγονότων. Θέλει, λέει, να αποτρέψει τη λύση δύο κρατών. Θέλει πράγματι;

aristosm@phileleftheros.com

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/609885/allo-i-sygginisi-ton-anthropon-allo-i-efthyni-tis-igsias