του Άριστου Μιχαηλίδη
17 Νοε 2016
Κάθε μέρα είναι στις τηλεοράσεις και κάθε μέρα κατηγορούν τους «απορριπτικούς» ότι λένε όχι χωρίς να ξέρουν τη λύση. Τους καλούν να κάνουν υπομονή μέχρι να δουν τη λύση, να μην είναι αρνητικοί εκ των προτέρων, να δώσουν στον Πρόεδρο στήριξη για να διαπραγματευτεί…
Ακούγονται τόσο αθώοι, που πρέπει να τους δώσουμε και βραβείο νουσιμότητας. Οι νούσιμοι από τη μια και οι πελλοί από την άλλη. Και τι κάνουν οι νούσιμοι, οι ίδιοι που κατηγορούν τους άλλους; Κάθε μέρα εξαπολύουν εκστρατείες για το ναι. Λες και είμαστε παραμονές δημοψηφίσματος. Λένε ναι, χωρίς να ξέρουν σε τι λένε ναι. Διότι, προφανώς, ούτε οι ίδιοι ξέρουν τη λύση την οποία αποδέχονται εκ των προτέρων. Λένε ναι στην όποια λύση.
Χτες, για παράδειγμα, ακούσαμε για λίγο τον Αλέκο Μαρκίδη στο ΡΙΚ, μαζί με την Ελίτα Μιχαηλίδου, που ανέλαβε ένα μέρος της εκστρατείας. Και οι δυο μαζί, μας θυμίζουν παραστάσεις του 2004.
Έλεγε, λοιπόν, ο κ. Μαρκίδης ότι τώρα έχουμε δυσκολίες με τη Μόρφου, σε δέκα χρόνια θα έχουμε άλλες δυσκολίες, και το θέμα είναι να αποφασίσουμε εμείς αν ήρθε η ώρα της λύσης. Πειστικότατο αυτό με τις δυσκολίες. Ας πούμε, όμως, ότι αποφασίσαμε εμείς ότι ήρθε η ώρα της λύσης. Τι θα κάνουμε; Θα το λύσουμε μόνοι μας; Αν είναι δική μας απόφαση, να το προχωρήσουμε. Αλλά, δεν θα μας σταματήσει η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι;
Ο μόνος τρόπος να λυθεί αν αποφασίσουμε εμείς ότι ήρθε η ώρα, είναι να δεχτούμε όσα προτείνει η τουρκική πλευρά, δηλαδή να δεχτούμε κατά το ρηθέν την «όποια λύση». Από τους ηγέτες μας ή από τους ειδικούς εμπειρογνώμονες του Κυπριακού, όπως είναι ο Αλέκος Μαρκίδης, περιμένουμε να ασχοληθούν με την ουσία, με το περιεχόμενο της λύσης αντί να μας θυμίζουν τρομοκρατικές ατάκες, σαν την Μικρασιατική Καταστροφή. «Αν μείνουν έτσι τα πράματα», έλεγε ο κ. Μαρκίδης, «σημαίνει ότι από εκεί θα είναι η Τουρκία κανονικά». Οπότε; Ποια είναι η πρόταση; Αν η λύση θα επιτρέπει στην Τουρκία να είναι κι από εκεί κι από εδώ, αν νομιμοποιεί τον ρόλο της στην Κύπρο για πάντα, θα είναι καλύτερα; Περί αυτού πρόκειται. Και όσοι αντιδρούν, όσοι είναι αρνητικοί, είναι γιατί εκτιμούν ότι αυτό συμβαίνει και αυτό αποδέχονται όσοι μας συμβουλεύουν να πούμε ναι διότι σε δέκα χρόνια θα έχουμε άλλες δυσκολίες.
Να πούμε ναι, αλλά ας μας εξηγήσουν σε τι θα το πούμε. Δεν αρκεί ο τίτλος, δεν είναι θέμα αποδοχής ή απόρριψης της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, όπως προσπαθούσαν να μας πουν ο Αλέκος Μαρκίδης και η Ελίτα Μιχαηλίδου, εν χορώ, εξηγώντας ότι η ΔΔΟ είναι «εθνική στρατηγική από το 1977» και άρα όσοι την απορρίπτουν είναι προς εξοστρακισμό. Ποιο είναι το περιεχόμενό της να μας πείτε. Εξάλλου, υπήρχαν εποχές που δεν μιλούσε ούτε ένας εναντίον της ΔΔΟ, ούτε κόμμα, ούτε πολιτικός, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ, αλλά και πάλι έμενε άλυτο το Κυπριακό. Γιατί; Διότι τα προβλήματα ξεκινούν από τη στιγμή που αρχίζει να μπαίνει το περιεχόμενο κάτω από τον τίτλο της ΔΔΟ και διαπιστώνεται ότι άλλα εννοούμε εμείς και άλλα η τουρκική πλευρά.
Δεν είναι τυχαίο που ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, έγκυρος Συνταγματολόγος, έλεγε τον περασμένο Ιούλιο: «Δεν νοείται οποιασδήποτε μορφής συνομοσπονδία, γιατί συνομοσπονδιακό κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει στο πλαίσιο της ΕΕ και είναι αδύνατο να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το κεκτημένο, άρα το πολύ που θα μπορούσε να ήταν είναι ομοσπονδιακό κράτος, προερχόμενο από την επανένωση των δύο τμημάτων και όχι από την επαναδημιουργία τους». Για όσους θέλουν να καταλάβουν, δηλαδή, διότι υπάρχουν κι εκείνοι που δεν θέλουν…
