Ο Πέτρος πρόταξε τα στήθη, σήμερα αποφεύγουν τις εφεδρείες…

Print Friendly, PDF & Email

7/2/2019

του   Γιώργου Καλλινίκου

«Μόλις πάτησα το Άγιο χώμα της Ελλάδος, μία βαθιά συγκίνησις με κατακυρίευσε και δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια μου, αφ’ ενός λόγω του ότι πατούσα στην Ελεύθερη Πατρίδα, αφ’ ετέρου διότι σκέφτηκα ότι η ιδιαιτέρα μας πατρίς Κύπρος έμενε υπόδουλη κάτω από τον βαρύ ζυγό των Άγγλων, ενώ έπρεπε να είναι κι αυτή ένα κομμάτι της Ελεύθερης Ελλάδος …» (Δημ. Λεβέντη «Η ζωή και ο θάνατος του Πέτρου Γιάλλουρου»).

Απόσπασμα επιστολής, που είχε γράψει ο 17χρονος τότε Πέτρος Γιάλλουρος στον πατέρα του, ευρισκόμενος στην Ελλάδα, σε εκδρομή-προσκύνημα του σχολείου του τον Αύγουστο του 1955. Όντας ο άριστος των αρίστων μαθητών του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου, ήταν ο σημαιοφόρος του σχολείου κατά την τελετή κατάθεσης στεφάνου στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.

Άκρως ενδεικτικό των αισθημάτων της εποχής. Κυρίως, του σπουδαίου οράματος, που θέριευε στις καρδιές τους την φλόγα της λευτεριάς. Πόσο σπουδαία ψυχή είναι αυτή που κατακυριεύεται από τέτοια συγκίνηση όπως αυτήν που περιγράφει ο Γιάλλουρος. Πόσο σπουδαία καρδιά είναι αυτή, που στέλνει μήνυμα στα μάτια να δακρύσουν από μια τέτοια συγκίνηση. Ποιες άλλες από αυτές τις ψυχές και αυτές τις καρδιές μπορεί να οδηγήσουν σε ηρωισμούς και σε αυτοθυσίες.

Ο 17χρονος άριστος των μαθητών της Αμμοχώστου ήταν ήδη ηγετικό στέλεχος στην Άλκιμο Νεολαία ΕΟΚΑ όταν έγραφε τις φλογοβόλες αυτές γραμμές. Επιστρέφοντας στο νησί, ανέλαβε υπεύθυνος των μαθητικών ομάδων του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου. Οργάνωνε τους μαθητές, απέκρυπτε και διακινούσε οπλισμό, έγραφε και δίδασκε αγωνιστικά τραγούδια, διένειμε φυλλάδια, μετέφερε αλληλογραφία, οργάνωνε μαθητικές διαδηλώσεις. Και ήταν μόλις 17 ετών… Υπεραρκετά για να μπει στο στόχαστρο των αποικιοκρατών.

Ιστορικά δημοσιεύματα καταγράφουν: «Στις 7 Φεβρουαρίου 1956, πολυάριθμη δύναμη μαθητών του Γυμνασίου και του Εμπορικού Λυκείου Αμμοχώστου συγκεντρώθηκαν στην οδό Ερμού και οργάνωσαν μεγάλη μαχητική διαδήλωση. Κατά τη διάρκειά της έστησαν οδοφράγματα και λιθοβολούσαν τους Άγγλους στρατιώτες, οι οποίοι ανταπέδωσαν με πραγματικά πυρά. Κατά την αποχώρηση, Άγγλος υπαξιωματικός σημάδεψε και πυροβόλησε τον Πέτρο Γιάλλουρο στο μέρος της καρδιάς. Αιμόφυρτος, συνέχισε, κάνοντας τα τελευταία βήματά του, πριν εισέλθει στο πάνθεον τον ηρώων. Τα τελευταία του λόγια ήταν «Ζήτω η Ένωση». Ξεψύχησε στην άσφαλτο αγκαλιά με την ελληνική σημαία. Ήταν ο πρώτος μαθητής που πότιζε με το άλκιμο αίμα του το δένδρο της Λευτεριάς».

Η εφημερίδα «Φιλελεύθερος» την ίδια ημέρα έγραφε: «O άριστος των μαθητών της Αμμοχώστου επυροβολήθη χθες και εφονεύθη υπό δυνάμεων ασφαλείας κατά την διάρκεια διαδηλώσεων. Η σφαίρα διέτρησε τον πνεύμονα του ατυχούς μαθητού. Προτού φτερουγήσει στους ουρανούς φώναξε με όση δύναμη του είχε απομείνει: «Ζήτω η Ένωσις». Όλα τα καταστήματα της Αμμοχώστου έκλεισαν εις ένδειξιν πένθους. Λιμενεργάται ηρνήθησαν να εκφορτώσουν στρατιωτικόν υλικόν. Η κηδεία του φονευθέντος μαθητού εγένετο αυθημερόν εις Ριζοκάρπασον…».

Ο ψηλός, λεπτός, ξανθομάλλης και γαλανομάτης άριστος των μαθητών μετετράπη σε αιώνιο παράδειγμα αγνού και άδολου πατριωτισμού, θάρρους και αυτοθυσίας. Αλήθεια, όμως, πώς θα αντιδρούσε, αν μπορούσε σήμερα να αντικρίσει την κατάντια μας; Αν παρακολουθούσε ένα σωρό γονυπετείς πολιτικούς να εκλιπαρούν για τον όποιο συμβιβασμό; Να πλασάρουν, οι αθεόφοβοι, ένα άλλο «όραμα». Αυτό μιας λύσης ώστε να… εισβάλει η λιλιπούτια Κύπρος στην αχανή τουρκική αγορά!!! Πώς θα αντιδρούσε αν έβλεπε σήμερα βουλευτές και εκπροσώπους Τύπου κομμάτων να αποφεύγουν την εφεδρεία; Εκείνος, εκείνοι πρότασσαν τα στήθη στις σφαίρες. Σήμερα δεν αποφεύγουν, απλώς, τις σφαίρες αλλά ακόμη και τις παρουσιάσεις για ασκήσεις…

Τι θα έλεγε αν μπορούσε να δει πώς ένα σωρό τυχάρπαστοι πολιτικάντηδες κατάντησαν τους σημερινούς νέους; Δολοφονώντας τα όνειρά τους. Εγκλωβίζοντάς τους στην ανεργία και προσφέροντάς τους μοναδική προοπτική εργασία με μισθούς πείνας. Οδηγώντας τους στην αδράνεια και την παθητικότητα. Ξεδοντιάζοντας τον νεανικό ενθουσιασμό και την αγωνιστικότητά τους. Κουρεύοντας αξίες και υψηλούς στόχους. Τι θα έλεγε άραγε, αν έβλεπε το σπουδαιότερο των υπουργείων να πλέει χωρίς προσανατολισμό. Επιτρέποντας κατ’ αυτό τον τρόπο στην όποια φουρτούνα να βυθίζει ότι ομορφότερο και πιο ελπιδοφόρο διαθέτει κάθε πατρίδα: Την Παιδεία!

Πώς θα αντιδρούσε άραγε αν έβλεπε την πλειοψηφία να καθοδηγείται από το κάλπικο «όραμα» του χρηματικού κέρδους. Έτοιμους για κάθε «θυσία» χάριν του χρηματισμού, της αισχροκέρδειας και του παράνομου θησαυρισμού. Να αδιαφορούν για την συνεχιζόμενη κατολίσθηση ηθών, ιδεών και αξιών. Να παρακολουθούν παθητικά την αναδυόμενη μπόχα από τους βρωμερούς υπονόμους της ασυδοσίας πολιτικών, θεσμών και αξιωματούχων, η οποία απειλεί να καταπνίξει κάθε υγιή ύπαρξη στο νησί της κατοχής.

Ο 17χρονος ήρωας θα πρότασσε και τώρα τα στήθη του στην σφαίρα; Θα έγραφε το ίδιο γράμμα στον πατέρα του; Θα έπεφτε συνεχίζοντας να αγκαλιάζει την σημαία της ψυχής του; Πιθανότατα ναι. Διότι θα είχε την ίδια σπουδαία ψυχή. Γαλουχημένη στα ίδια ιδανικά και τις ίδιες αξίες. Εμπλουτισμένη με τα ίδια σπουδαία οράματα. Θα είχε την ίδια φλογοβόλα καρδιά.

Τέτοιες ψυχές δεν αλλάζουν ανάλογα με την εποχή. Είναι φτιαγμένες από τα ίδια σπουδαία συστατικά. Λεβεντιά, πατριωτισμό, γιγαντοσύνη, αυτοθυσία. Τέτοιες ψυχές, δυστυχώς, έχουν απομείνει πολύ λίγες στο γκριζόμαυρο φύλλο, ριγμένο στο πέλαγος.

Ταπεινά, λοιπόν, σήμερα κλείνουμε ευλαβικά το γόνυ στον Πέτρο Γιάλλουρο. Τον πραγματικό Άριστο των Αρίστων!!!

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/652494/o-petros-protaxe-ta-stithi-simera-apofevgyn-tis-efedreies