του Άριστου Μιχαηλίδη
3 Δεκ 2016
Τι να το κάνουμε το διάγγελμα κύριε Πρόεδρε; Προχώρα και είμαστε μαζί σου. Συλλόβροτοι, που έλεγαν και οι παλιοί αγωνιστές των συνδικάτων. Εξάλλου, από διάγγελμα σε διάγγελμα χάσαμε τον λογαριασμό. Άλλα στο ένα, άλλα στο άλλο.
Μα, χρειαζόμαστε εξηγήσεις, νομίζετε; Φτάνει που έχουμε τις διαβεβαιώσεις σας ότι δεν ξεπερνάτε τα όρια και πως δεν είσαστε διατεθειμένος να δεχθείτε λύση που θα απορρίψει ο λαός, ούτε λύση που να μοιάζει με την επάρατη του 2004. Δεν ξέρετε εσείς τι κάνετε και ξέρουμε εμείς; Για όνομα του Θεού!
Μας λέγατε ότι ούτε χρονοδιαγράμματα θα δεχθείτε ούτε πενταμερή διάσκεψη χωρίς συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας, ούτε πολυμερή διάσκεψη χωρίς πρώτα να συμφωνηθούν όλα, προπάντων το εδαφικό.
Μας τα λέγατε χαρτί και καλαμάρι. Ποιοι είμαστε εμείς να σας αμφισβητήσουμε; Κάνουν λάθος όσοι νομίζουν ότι ακολουθείτε κατά γράμμα τη διαδικασία και την ουσία που ανακοινώνει η Άγκυρα κι ο Ακιντζί, και ότι έχετε ξεπεράσει κάθε όριο που εσείς ο ίδιος θέσατε. Ένας κακεντρεχής μου είπε χτες: τελικά, ο Ερντογάν αποφασίζει κι ο Αναστασιάδης συμπαρίσταται. Άκου κακία!
Στο κάτω – κάτω, τι φταίτε εσείς αν ο Τσαβούσογλου κι ο Ακιντζί ζητούσαν όλες τις προηγούμενες μέρες συμφωνία σε οδικό χάρτη, που θα περιλαμβάνει και την πενταμερή, κι εσείς με έναν καλό μεζέ κι ένα καλό κρασί (με ουίσκι;) τους τα δώσατε και με το παραπάνω. Εσείς ξέρετε τον λόγο, ουδείς άλλος. Κι όποιος έχει παράπονο ας αποταθεί αλλού, εσείς να μην ασχολείστε, Πρόεδρε, να μείνετε προσηλωμένος στον οδικό χάρτη της Τουρκίας και να ακούτε μόνο εκείνους που συμφωνούν μαζί σας, τους αυλικούς και τους ναι σε όλα.
Αυτό είναι το σωστό. Τι πειράζει, δηλαδή, που κάνατε ένα Εθνικό Συμβούλιο μετά το Μοντ Πελεράν, έμεινε ατέλειωτο και συμφωνήσατε ότι θα συγκληθεί («το συντομότερο», έλεγε ο Βίκτωρας) και δεύτερη συνεδρίαση για να ολοκληρωθεί η διαβούλευση; Αφού σας πρόλαβε το δείπνο και δεν μπορέσατε να συγκαλέσετε δεύτερη συνεδρίαση, δεν δικαιούνται να έχουν παράπονο οι υπόλοιποι. Να συνεχίσουν να σας στηρίζουν στην εθνική αποστολή σας και τις απόψεις τους ας τις πουν αργότερα, δεν χάθηκε ο κόσμος.
Τι πειράζει, επίσης, που θέλατε να συμφωνηθούν τα κριτήρια και να κατατεθεί ο χάρτης του εδαφικού και μετά να οριστεί ημερομηνία της πολυμερούς (που έγινε πενταμερής) διάσκεψης; Εντάξει, θα πάτε σε πενταμερή με δύο χάρτες. Κι αν ο τουρκικός χάρτης βάζει και τη Λάρνακα υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση για να ευθυγραμμιστεί η γραμμή με την Πύλα (αφού θέλουν ευθυγράμμιση), εντάξει, δεν θα χάσουμε το δάσος για το δέντρο. Ας αποφασίσουν οι ισχυροί της πενταμερούς, δεν χρειάζεται να σκοτιζόμαστε και για τον χάρτη.
Πάντως, μας κάνει εντύπωση, κύριε Πρόεδρε, η αποφασιστικότητά σας, η τακτική σας, η στρατηγική σας κι ας λένε οι κακεντρεχείς ότι πάτε στα κουτουρού. Τι κουτουρού; Αφού εσείς επιδιώξατε το δείπνο κι επιμένατε κιόλας, για να σπάσει το αδιέξοδο. Εντάξει, σας ξέφυγε λίγο (ήταν και μεσάνυκτα, σας είδαμε, και στη δήλωση μετά το δείπνο φαινόσασταν λίγο… κουρασμένος) κι αντί να σπάσει το αδιέξοδο, έσπασαν όλα, και δεχτήκατε όσα λέγατε ότι ήταν αδύνατο να δεχτείτε:
Πενταμερή, που δεν θα λέγεται έτσι αλλά «διάσκεψη για την Κύπρο» (αυτή είναι εξυπνάδα του Άιντα;), πολυμερή μόνο για την ασφάλεια, παρούσα και η Κυπριακή Δημοκρατία, δύο χάρτες, χρονοδιάγραμμα…
Αλλά δεν είναι λόγος αυτός να σας κατηγορούν ότι είστε αναξιόπιστος και λειτουργείτε υπό πανικό και σύγχυση, ότι πολιτεύεστε με αυτοσχεδιασμούς, ότι λέτε ψέματα και στον λαό και στο Εθνικό Συμβούλιο. Να το ξαναπούμε, δεν θα χάσουμε το δάσος για το δέντρο. Απλώς, χρειάζεται να προσδιορίσουμε κάπως ποιο είναι το δάσος τελικά, διότι άρχισε να μοιάζει με το καμένο δάσος της Σολιάς. Ούτε δάσος έμεινε ούτε δέντρο.
Ευτυχώς, είναι καταλυτική και η παρέμβαση του Γιαννάκη Κασουλίδη, που καθησύχασε τους πάντες ότι θα είναι κι αυτός στην πενταμερή και θα εκπροσωπεί την Κυπριακή Δημοκρατία. Οπότε γιατί φωνάζουν αφού θα είναι εκεί το κρατικό σύμβολο, ο Γιαννάκης; Το ότι θα είναι από δίπλα και ο «υπουργός» Εξωτερικών της «ΤΔΒΚ», Ταχσίν Ερτουγρούλογλου, δεν έχει σημασία. Είναι απλώς πολιτική ισότητα.
Μην τα θέλουμε όλα δικά μας, μην είμαστε μαξιμαλιστές να χαλάσουμε πάλι το μομέντουμ. Σωστά;
