του Δρ. Γιάννου Χαραλαμπίδη
7 Δεκ 2016
Ελέχθη δημοσίως από τον Πρόεδρο ότι δυο είναι οι κύριοι λόγοι για τους οποίους θέλησε να υπαναχωρήσει και να επανέλθει στις συνομιλίες μετά το ναυάγιο του Μον Πελεράν. Ο ένας είναι η απειλή προσάρτησης των κατεχομένων στην Τουρκία και ο άλλος είναι η παροχή «ιθαγένειας» από το κατοχικό καθεστώς σε 26 χιλιάδες εποίκους. Είναι και οι δυο απειλές σοβαρές. Και είναι γνωστές προ καιρού. Χωρίς, βεβαίως, να ληφθούν μέτρα. Με αποτέλεσμα να παραδέχεται ο Πρόεδρος ότι τον εκβιάζουν.
Ερώτημα: Ποιος; Ο φίλος του ο Ακιντζί ή ο Ερντογάν που θέλει, όπως μας λένε, λύση; Εφόσον τον εκβιάζουν τώρα ποιος εγγυάται ότι, όταν δεν γίνεται το δικό της Τουρκίας, δεν θα μας εκβιάζουν και μετά τη λύση;
Ας δούμε, όμως, τα πράγματα ψύχραιμα αρχίζοντας από ένα θεμελιώδες ερώτημα:
Είναι ή όχι τα κατεχόμενα προσαρτημένα, ήδη, στην Άγκυρα; Από τη στιγμή που η Τουρκία ελέγχει νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, τράπεζες και τηλεπικοινωνίες, τα κατεχόμενα είναι στην ουσία προσαρτημένα κοντά της. Άλλωστε, και οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ θεωρούν την Άγκυρα υπεύθυνη για ό,τι συμβαίνει στην κατεχόμενη Κύπρο και όχι τις λεγόμενες «Τουρκοκυπριακές Αρχές», τις οποίες θεωρεί ως υποτελείς στην Τουρκία.
Συνεπώς, εκείνο που πρωτίστως θέλει η Άγκυρα δεν είναι η μονομερής προσάρτηση που θα της προκαλέσει προβλήματα, αλλά η νομιμοποίησή της διά της υπογραφή μας μέσα από μια ομοσπονδία, που θα καθιστά εσαεί το βορρά τουρκικό. Αυτό είναι πολύ πιο βολικό για την Τουρκία σενάριο από το άλλο, δηλαδή τον εκβιασμό περί διενέργειας δημοψηφίσματος. Διότι, εάν η ΕΕ αποδεχτεί κάτι τέτοιο ανοίγει τους Ασκούς του Αιόλου στην Καταλανία, στη Χώρα των Βάσκων και αλλού. Συν του ότι υπάρχει σαφής θέση για την Κριμαία. Και αναφερόμαστε στην Κριμαία, παρότι η περίπτωσή της δεν είναι απολύτως η ίδια με αυτήν της Κύπρου. Εκεί ήταν γηγενής και νόμιμος ο πληθυσμός, που διεξήγαγε το δημοψήφισμα, ενώ στο βορρά της Κύπρου οι νόμιμοι κάτοικοί του είναι εκτοπισμένοι Ελληνοκύπριοι. ΄Αρα, η περίπτωση της παρανομίας στην Κύπρο είναι πολύ πιο ξεκάθαρη από εκείνη της Κριμαίας.
Επί τούτων δε, υπάρχει και κάτι άλλο:
Η ΕΕ επέβαλε αμέσως κυρώσεις στη Ρωσία για την Κριμαία. Τι θα πει σε μια ανάλογη περίπτωση, παράνομου δημοψηφίσματος και προσάρτησης, που αφορά κράτος μέλος της; ΄Οτι δεν θα λάβει τουλάχιστον τα ίδια μέτρα; Εκτός και αν το κράτος που έχει το έννομο συμφέρον λουφάξει. Γιατί, όμως, ενταχθήκαμε στην ΕΕ; Για να διεκδικούμε τα αυτονόητα ή για να κρεμάμε τα πολιτικά και νομικά της εργαλεία στο ράφι και να παγιδευόμαστε σε ένα μηδενιστικό παραλήρημα ότι τίποτε δεν γίνεται και ως εκ τούτου να προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι πρέπει να υποχωρούμε στους τουρκικούς εκβιασμούς;
΄Οσο δε, για το ζήτημα των εποίκων, ο ίδιος ο Πρόεδρος έχει δεχθεί την παραμονή, ακόμη και όσων δεν θα πολιτογραφηθούν, με το καθεστώς των νόμιμων εργατών. Τους οποίους, μετά τη λύση θα αυξήσει, όπως μας έχει υποσχεθεί ο κ. Ακιντζί.
Ερώτημα, λοιπόν:
Υπό αυτές τις συνθήκες μάς οδηγεί ή όχι η Τουρκία είτε με είτε χωρίς λύση εκεί όπου θέλει; Πού στηρίζεται η φιλία και το καλό κλίμα; Στις απειλές και στους εκβιασμούς; Σε αυτές τις «αρχές» θα στηριχθεί η βιωσιμότητα της ομοσπονδίας; Σπουδαία!
ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/blog/charalambidesg/2016/12/1937/prosartisi-kai-epoikoi#.dpuf
