του Άριστου Μιχαηλίδη
6 Ιαν 2017
Δηλαδή, οι γνωματεύσεις έγιναν για να κλείσουν στόματα στο εσωτερικό μέτωπο. Έτσι παρουσιάστηκαν, πάντως. Και από το κυβερνών κόμμα και από τον αν. κυβερνητικό εκπρόσωπο. Εξάλλου, αν ήταν για να γίνει η σοφότερη διαχείριση θα ζητούνταν οι γνωματεύσεις πριν από τη συμφωνία, όχι μετά. Επιτέλους, ας σοβαρευτούμε, που λέει κι ο Πρόεδρος όταν παριστάνει τον θυμωμένο όποτε οι άλλοι υποδεικνύουν τις αντιφάσεις του. Επί χρόνια απέκλειε να πάει σε πενταμερή διάσκεψη και επέμενε να μιλά για πολυμερή, ακόμα κι όταν όλα έδειχναν ότι σύρεται σε πενταμερή χωρίς να αντιδρά. Μετά άρχισε να μιλά για τετραμερή, μετά για εξαμερή και στο τέλος το έριξε με μια φυσικότητα, που έμοιαζε με πρωταγωνιστή στο φανταστικό κόσμο του Άβαταρ: «Η διάσκεψη θα είναι υπό μορφή πενταμερούς». Και μετά φώναζε, επειδή οι άλλοι έμειναν με το στόμα ανοικτό. Επιτέλους, ας σοβαρευτούμε, έλεγε. Έφταιγαν οι άλλοι, πάλι. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι αν υπήρχε περιθώριο να σοβαρευτούμε θα έπρεπε να δούμε πρώτα από τον ίδιο δείγμα σοβαρότητας. Σοβαρότητα θα ήταν να υποστηρίξει εξ αρχής αυτά που κάνει, αυτά που συμφωνεί αν πιστεύει ότι είναι σωστά, ότι κάνει αυτό που πρέπει, παρά να λέει κάθε τόσο και μια νέα θεωρία. Να μας εξηγούσε εξ αρχής ότι συμφώνησε να πάει σε πενταμερή και όχι πολυμερή, διότι πιστεύει ότι αυτό είναι το σωστό, με κεφαλαιώδη ζητήματα ανοικτά, χωρίς να διασφαλίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς να απορρίψει τελεσίδικα την εκ περιτροπής προεδρία, χωρίς να γίνει συμφωνία σε χάρτη για το εδαφικό. Αν πίστευε, δηλαδή, ότι ενεργούσε με σύνεση και ότι ήταν επιλογή του οι αποφάσεις κι όχι επιβολή, γιατί επί ένα μήνα έλεγε άλλ΄ αντ΄ άλλων, προσπαθώντας να συσκοτίσει αντί να διαφωτίσει;
Τώρα, ανακαλύφθηκαν και οι γνωματεύσεις για να έχουμε να λέμε. Ξεχνώντας ότι είναι οι ίδιοι, που έλεγαν με κάθε ευκαιρία πως το ζήτημα δεν είναι νομικό, αλλά πολιτικό. Αποκρύβοντας ότι η απο-αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν επρόκειτο να γίνει με μια νομική πράξη στη Γενεύη, αλλά εκεί θα είναι η επισφράγιση μιας σειράς πολιτικών ενεργειών, η μία πάνω στην άλλη, τα τελευταία χρόνια, που έχουν μετατρέψει τον Μουσταφά Ακιντζί σε συμπρόεδρο της Κύπρου. Όχι βέβαια της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά της Κύπρου. Τι να τις κάνουμε τώρα πια τις νομικές γνωματεύσεις όταν παντού, στην Κύπρο, στην Ευρώπη και αλλού, δημιουργήθηκε η πολιτική αντίληψη ότι στην Κύπρο υπάρχει ένας Ελληνοκύπριος πρόεδρος και ένας Τουρκοκύπριος πρόεδρος, ένα ελληνοκυπριακό συνιστών κράτος και ένα τουρκοκυπριακό, ίσου καθεστώτος. Και ότι αυτοί οι δυο πρόεδροι θα πάνε τώρα στη Γενεύη, μαζί με τις τρεις εγγυήτριες χώρες για να ολοκληρώσουν μια συμφωνία συνδιαχείρισης της νήσου, των υδρογονανθράκων της, του εναέριου χώρου της, της εκπροσώπησής τους στην ΕΕ και στα Ηνωμένα Έθνη.
Το πρόβλημα είναι ότι ο Πρόεδρος και άλλοι, πιστεύουν ακόμα στη φιλοσοφία που πίστευαν και πριν από 12 χρόνια. Η οποία για να έχει αποτέλεσμα πρέπει να κάνει ακριβώς αυτό, που συμβαίνει σήμερα εξελικτικά. Να καταργήσει την Κυπριακή Δημοκρατία για να γεννηθεί μια νέα κατάσταση πραγμάτων, ένα νέο κράτος ώστε να χωρά και τις εξωφρενικές απαιτήσεις των Τουρκοκυπρίων. Αν χρειαστεί να χωρέσει και απαιτήσεις της Τουρκίας, δεν τους πειράζει καθόλου. Το θεωρούν λογικό. Απλώς δεν έχουν ακόμα το θράσος να το ομολογούν όλοι. Μιλούν για μεταβατική περίοδο εγγυήσεων, μιλούν για τον κατοχικό στρατό που χρειάζεται χρόνια για να αποχωρήσει, μιλούν για το οικονομικό συμφέρον της συνεργασίας μας με την αιματοβαμμένη Τουρκία… Και στο τέλος, βγαίνει ο Πρόεδρος και δηλώνει ότι αν κρίνει ο ίδιος ότι ένα σχέδιο μπορεί να παρουσιαστεί σε δημοψήφισμα, «εάν απορριφθεί, ο λαός αναλαμβάνει την ευθύνη και όσοι τον καθοδηγήσουν προς εκείνη την κατάληξη» (εφ. Πολίτης, 1/1/17). Θα φταίει ο λαός και όσοι διαφωνούν μαζί του, επειδή θα απορρίψουν ξανά τη φιλοσοφία του για τη λύση. Κι αυτό είναι σοβαρότητα.
