του Άριστου Μιχαηλίδη
01 Φεβρουαρίου 2017
Ο τουρκικός προκλητικός όρος ότι στη συμφωνία για την Κύπρο πρέπει να περιλαμβάνεται πρόνοια ώστε οι Τούρκοι υπήκοοι να απολαμβάνουν στην Κύπρο τις τέσσερις βασικές ελευθερίες της ΕΕ ως να είναι η Τουρκία μέλος της Ένωσης, δεν είναι καινούργιο φρούτο. Παρότι επανήλθε τώρα στη Γενεύη από τον Τσαβούσογλου και στη συνέχεια από όλους τους Τούρκους αξιωματούχους. Συζητήθηκε και κατ΄ αρχήν συμφωνήθηκε (υπό όρους, λέει το ΑΚΕΛ) από το 2010 από τους Χριστόφια και Ταλάτ. Στην ΕΕ οι τέσσερις βασικές ελευθερίες (ελεύθερη διακίνηση προσώπων, αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων) αποβλέπουν στην άρση των συνοριακών εμποδίων μεταξύ των μελών για να λειτουργήσουν ως «εσωτερική αγορά». Η εσωτερική αγορά σύμφωνα με τις Συνθήκες περιλαμβάνει το έδαφος των μελών χωρίς εσωτερικά σύνορα μέσα στο οποίο υπάρχει ελεύθερη διακίνηση προσώπων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και κεφαλαίων. Η Τουρκία δεν μπορεί να συμμετέχει στην «εσωτερική αγορά» και πολύ πιθανό να μην μπορέσει ποτέ, αν οι Ευρωπαίοι την κρατούν για πάντα έξω από την πόρτα. Έτσι, προσπαθεί να εισέλθει από το παράθυρο, μέσω Κύπρου. Αλλά, για την Κύπρο αυτό είναι ζήτημα φυσικής επιβίωσης. Δεν χρειάζονται επιχειρήματα για να αντιληφθεί κανείς τι θα συμβεί στην Κύπρο με ανοικτή κερκόπορτα για 70 εκατομμύρια Τούρκους και για εταιρείες κολοσσούς. Κι όμως!
Το 2010 ο Δημήτρης Χριστόφιας κατέληξε σε κατ΄ αρχήν συμφωνία με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, για την απόλαυση των τεσσάρων ελευθεριών από Τούρκους υπηκόους (δηλαδή, αποδέχτηκε κατ΄ αρχήν τον τουρκικό όρο) βάζοντας δύο προϋποθέσεις: Ότι θα διαβουλευθεί με την Ελλάδα και ότι αυτό θα γίνει με τρόπο ώστε να μην αλλοιώνεται η δημογραφική αναλογία μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Σήμερα, όπως μας λέει το ΑΚΕΛ σε ανακοίνωσή του, η σύγκλιση που υπήρχε ήταν ότι «η ροή Τούρκων πολιτών προς την Κύπρο θα μπορεί να γίνεται μόνο σε αναλογία 4:1 με τους Έλληνες πολίτες». Η ουσία, όμως, είναι ότι ο κ. Χριστόφιας αντί να απορρίψει εξ αρχής αυτή την εξωφρενική απαίτηση, δέχθηκε να τη συζητήσει και στο τέλος επέτρεψε να διατυπωθεί και ως κατ΄ αρχήν συμφωνία. Τώρα, δηλώνει, ότι όσοι το συζητούμε αυτό «ρίχνουμε νερό στον μύλο των επιδιώξεων της Τουρκίας», ενώ στην πραγματικότητα αυτός έριξε τόνους ολόκληρους στον τουρκικό μύλο.
Το προφανές είναι ότι πάθαμε και σ΄ αυτό ό,τι και σε πολλά άλλα, που δήθεν δεν ισχύουν αν δεν συμφωνηθούν άλλα. Ελπίζω αυτό να το αποτρέψει ο νυν Πρόεδρος, παρόλο που νομίζω ότι περιμένει να το αποτρέψει η ΕΕ. Η οποία, όμως, τετραγωνίζοντας τον κύκλο, πιθανόν να μην έχει πρόβλημα, αν ισχύει μόνο για την Κύπρο.
Είναι ακριβώς το ίδιο με την εκ περιτροπής προεδρία. Ο κ. Χριστόφιας τη συμφώνησε αλλά με σταθμισμένη ψήφο. Σήμερα, οι Τούρκοι αφαίρεσαν τη σταθμισμένη ψήφο και μιλούν μόνο για την εκ περιτροπής προεδρία. Ή, όπως στην πρώτη του συμφωνία με τον Ταλάτ, της 23 Μαΐου 2008. Συμφώνησε ότι «ο συνεταιρισμός θα έχει μία Ομόσπονδη Κυβέρνηση με μία διεθνή προσωπικότητα», χωρίς μία κυριαρχία και μία ιθαγένεια, και όταν είδε τις αντιδράσεις είπε ότι στην επόμενη συνάντηση θα το διορθώσει. Έτσι, στην επόμενη συνάντηση έκαναν κοινή δήλωση Χριστόφιας – Ταλάτ, που έλεγε ότι «συζήτησαν τα θέματα της μίας και μόνης κυριαρχίας και ιθαγένειας, για τα οποία έχουν συμφωνήσει ως θέμα αρχής. Συμφώνησαν να συζητήσουν τις λεπτομέρειες της εφαρμογής τους κατά τις απευθείας διαπραγματεύσεις». Αυτό, που μας έμεινε, όμως, ήταν η πρώτη ανακοίνωση για τη μία διεθνή προσωπικότητα, που βολεύει τους Τούρκους και «οι λεπτομέρειες της εφαρμογής» για τη μία και μόνη κυριαρχία και ιθαγένεια ακόμα αναζητούνται. Όπως και η συμφωνία Αναστασιάδη – Έρογλου όπου συμφωνήθηκε, για παράδειγμα, ότι το κατάλοιπο εξουσίας θα ανήκει στα «συνιστώντα κράτη» και τώρα ψάχνουμε εδώ και δύο χρόνια ποιες εξουσίες απομένουν για την κεντρική κυβέρνηση, ενώ η τουρκική πλευρά διασφαλίζει κομμάτι-κομμάτι την αποδοχή του «κράτους» της.
Οι Τούρκοι μπορεί να βάζουν τις πιο εξωφρενικές προϋποθέσεις, χωρίς ποτέ να κάνουν ένα βήμα πραγματικού συμβιβασμού, και όπως μας συμβουλεύουν οι ηγέτες μας δεν πρέπει να τους δίνουμε σημασία και να ρίχνουμε νερό στον μύλο τους. Αλλά, αυτό είναι το λιγότερο κακό. Το μεγαλύτερο κακό είναι που οι ηγέτες μας κάνουν συμφωνίες και μετά τρέχουν να θυμίζουν τις προϋποθέσεις που έβαλαν και δεν τις θυμάται κανένας. Ούτε οι Τούρκοι, ούτε τα Ηνωμένα Έθνη.
ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/el-gr/arthra-apo-f-a-michailidis/85/350271/exofrenikoi-oi-tourkoi-exo-kardia-emeis
