07 Ιουνίου 2017
του Άριστου Μιχαηλίδη
Από τον περασμένο Νιόβρη, πριν από την πρώτη Γενεύη, ο Μουσταφά Ακιντζί ανέπτυσσε τη θεωρία των δύο τραπεζιών. «Να υπάρξουν δύο τραπέζια. Στο ένα τραπέζι να παρακαθήσουν η ε/κ και η τ/κ πλευρά για να συζητήσουν τα πέντε κεφάλαια και στο άλλο η Τουρκία, η Ελλάδα και η Βρετανία για να συζητήσουν τις εγγυήσεις.» (28/11/2016). Έκτοτε το επανέλαβε πάρα πολλές φορές, ακόμα κι όταν ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επέμενε παλληκαρήσια ότι για να πάει στη Γενεύη πρέπει να υπάρξει συμφωνία ότι εκεί θα συζητηθεί και θα συμφωνηθεί η ασφάλεια πριν από τις εκκρεμότητας στα υπόλοιπα κεφάλαια. Κι ο Ακιντζί επέμενε στα παράλληλα τραπέζια του για να συζητηθούν τα θέματα αλληλένδετα. «Η μεθοδολογία στη Διάσκεψη στη Γενεύη ήταν πως (…) η διαπραγμάτευση θα γινόταν σε παράλληλα τραπέζια που θα επηρέαζε το ένα το άλλο» (23/05/2017).
Τι λέει τώρα η ανακοίνωση του Αντόνιο Γκουτέρες, μετά το δείπνο της Κυριακής. Ότι «οι ηγέτες συμφώνησαν να συνεχίσουν παράλληλα τις διακοινοτικές διαπραγματεύσεις στη Γενεύη για όλα τα άλλα εκκρεμούντα θέματα, αρχής γενομένης από το εδαφικό, το περιουσιακό, τη διακυβέρνηση και την κατανομή εξουσιών. Οι ηγέτες και ο Γενικός Γραμματέας συμφώνησαν ότι όλα τα θέματα θα τύχουν αλληλένδετης διαπραγμάτευσης.» Θα συνεχίσουν παράλληλα τις διακοινοτικές διαπραγματεύσεις στη Γενεύη. Ευτυχώς, δηλαδή, που είπε «παράλληλα» και δεν μίλησε κι αυτός για δύο τραπέζια! Αλλά, η ουσία είναι ότι συμφωνήθηκε 100% αυτό που απαιτούσε ο Ακιντζί, και είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθεί κανείς γιατί είναι ικανοποιημένη η Κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ. Προπάντων, όταν επί εβδομάδες ο Πρόεδρος Αναστασιάδης μάς καθοδηγούσε αλλιώς. «Δεν είναι δυνατόν», μας έλεγε στο περί νέας Γενεύης διάγγελμα, 22 Μαΐου, «απλώς για να μην έχω αδιέξοδο, να αποδεχθώ οτιδήποτε το οποίο εις το τέλος δεν θα οδηγήσει πουθενά, θα είναι απλώς και πάλι η εμμονή να πάμε τον Ιούνιο σε μια διάσκεψη χωρίς να είμαστε προετοιμασμένοι, χωρίς ακόμα να υπάρξει συνεννόηση με τις εγγυήτριες δυνάμεις, να καταλήξουμε σε αδιέξοδο στο πάρε-δώσε.» Υπερασπιζόταν την πρότασή του: Να συμφωνηθούν ασφάλεια και εγγυήσεις, μετά το εδαφικό και μετά να συνεχίσουν όσο χρειαστεί μέχρι να συμφωνηθούν και οι εκκρεμότητες στα υπόλοιπα. Και όπως εξηγούσε στο διάγγελμα μιλώντας για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις, «έφθασε η ώρα που πρέπει να μιλούμε για αποτελέσματα και όχι για μιαν απλή πρόοδο.» Ωστόσο, αυτό που συμφώνησε στη Νέα Υόρκη για το κορυφαίο ζήτημα της ασφάλειας, που ο ίδιος ανέδειξε όλες τις προηγούμενες εβδομάδες, ήταν ότι «η πρόοδος σε αυτό το κεφάλαιο αποτελεί ουσιώδες στοιχείο για την επίτευξη μιας συνολικής συμφωνίας». Με την προσθήκη ότι «όλοι συμφώνησαν πως το κεφάλαιο της ασφάλειας και των εγγυήσεων είναι ζωτικής σημασίας στις δύο κοινότητες». Αμφέβαλλε κανένας, δηλαδή, ότι είναι ζωτικής σημασίας κι έπρεπε να δώσει μάχες ο Πρόεδρος για να το πετύχει; Αλλά, το «είναι ζωτικής σημασίας» και το ότι «αποτελεί ουσιώδες στοιχείο για την επίτευξη μιας συνολικής συμφωνίας», δεν έχουν καμιά σχέση με όσα επιδίωκε ο Πρόεδρος. Γιατί αυτά είναι τα αυτονόητα. Το ζητούμενο ήταν να υπάρξει δέσμευση ότι για να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση «στα άλλα εκκρεμούντα θέματα» (δηλαδή, σε αυτά που επιδιώκει ο Ακιντζί να κλείσει) θα πρέπει να συμφωνηθεί, επιτέλους, μετά από 43 χρόνια (όπως ο ίδιος ο Πρόεδρος έλεγε) η ασφάλεια και οι εγγυήσεις. Διαφορετικά δεν έχει νόημα «να επαναλαμβάνουμε τους εαυτούς μας και να εμμένουμε στις διαφορές που έχουμε» (18/5/17). Αίφνης απέκτησε νόημα ακόμα και το να μιλούμε για «για μιαν απλή πρόοδο». Την ώρα, μάλιστα, που στήθηκε ένα σενάριο με στόχο όχι τη λύση, αλλά τις έρευνες και τις γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ. Ο θεός να βάλει το χέρι του.
Υ.Γ.: Πρωί-πρωί βγήκε χθες ο Νίκος Τορναρίτης να ωραιοποιήσει ξανά την παγίδα μας. Στις 8 παρά 10 τον ακούγαμε στο ΡΙΚ να προσπαθεί να μειώσει όσους άσκησαν κριτική στον Πρόεδρο. Ολόκληρη η αντιπολίτευση του Ακιντζί, έλεγε, κατηγορεί τον Ακιντζί ότι αποδέχτηκε πλήρως την πρόταση Αναστασιάδη. Και στις 8 και 5 βγήκε η Ραλλή Παπαγεωργίου και ενημέρωνε ότι δεν υπάρχουν αντιδράσεις στα κατεχόμενα, τίποτα, ότι μέχρι στιγμής κανείς δεν έκανε δήλωση ή ανακοίνωση. «Δηλαδή, δεν επικρίνουν τον Ακιντζί;» ρωτούσε η Πόλα Σπόντα. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμιά αντίδραση, έλεγε η Ραλλή, εκτός από ένα σχόλιο του Οζερσάι. Έτσι ασκείται η πολιτική στην Κύπρο. Λέει ο καθένας ό,τι του κατέβει.
ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/404986/den-einai-dynaton-na-apodechtho-otidipote
