09 Ιουνίου 2017
του Άριστου Μιχαηλίδη
Όχι, το πρόβλημα δεν είναι η ασφάλεια και οι εγγυήσεις. Είναι όλο το πακέτο της όποιας λύσης. Κυρίως όσα αφορούν τη λειτουργικότητα και τη βιωσιμότητα. Για να απαντήσω σε φίλους αναγνώστες που με ρωτούσαν γιατί να επιμένουμε στην πλήρη κατάργηση των εγγυήσεων και την αποχώρηση του κατοχικού στρατού από την πρώτη μέρα της λύσης, αφού γνωρίζουμε ότι αυτό δεν το αποδέχεται η τουρκική πλευρά και άρα δεν θα υπάρξει λύση. Γιατί να μη ζητούμε, λένε, σταδιακή αποχώρηση ώστε να πείσουμε. Είναι κι αυτό μια άποψη. Αλλά, για να διατυπώνεται με σιγουριά, πρέπει πρώτα να απαντήσουμε στο ερώτημα με ποιον τρόπο θα διασφαλιστεί η αποχώρηση όταν θα βάλουμε την υπογραφή μας στην κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και όταν θα έχουν αποχωρήσει από τη νέα Κύπρο όλοι οι μεσολαβητές και θα μείνουμε με την Τουρκία πάνω στο κεφάλι μας. Και με μια συμφωνία, που θα είναι στο χέρι της να την εφαρμόσει πλήρως ή να την εναρμονίσει στη δική της λογική, όπως κάνει αιώνες τώρα, που έχουμε μαζί της νταλαβέρια. Αιματηρά ή μη. Έχω μια απορία, όμως. Ακόμα και αν η ηγεσία μας είναι διατεθειμένη, που είναι, το έχει καταθέσει και στο τραπέζι των συνομιλιών, να αποδεχθεί παραμονή κατοχικού στρατού για κάποια χρόνια μετά από τη λύση, ποια διαπραγματευτική τακτική επιβάλλει να το ζητούμε μόνοι μας αυτό; Με ποια λογική, ας πούμε, προπαγανδίζει προς τους Ελληνοκύπριους ο δικός τους υπουργός Εξωτερικών ότι είναι αδύνατο να αποχωρήσει αμέσως όλος ο κατοχικός στρατός και πρέπει να του δώσουμε μεταβατικά χρόνια; Αν υπάρχει τέτοια ανάγκη ας τη διεκδικήσει στο τραπέζι η Τουρκία, γιατί τη θέτουμε εμείς; Για να δείξουμε διαλλακτικότητα;
Αυτό που συμβαίνει στην πράξη είναι να λέει η ε/κ πλευρά ότι δέχεται παραμονή στρατού για έξι χρόνια, να λέει η τουρκική πλευρά ότι θέλει 15 χρόνια και μετά να το ξανασυζητήσουμε (αυτή είναι η θέση του Ακιντζί) και να έρχεται ο Άιντα να ψάχνει τη μέση οδό και να μιλά για δέκα ή δώδεκα χρόνια. (Αυτά είναι γεγονότα, δεν είναι της φαντασίας μας). Και σε όλα τα κεφάλαια το ίδιο συμβαίνει. Παράδειγμα, η εκ περιτροπής προεδρία. Την αποδέχτηκε ο Χριστόφιας, αλλά λέει με την προϋπόθεση της διασταυρούμενης και σταθμισμένης ψήφου. Τελικά, όμως, η προϋπόθεση εξαφανίστηκε και αυτό που ισχύει σήμερα είναι η εκ περιτροπής προεδρία σκέτη. Την οποία οι Τούρκοι θεωρούν δεδομένη, αλλά κυρίως, τη θεωρούν δεδομένη τα Ηνωμένα Έθνη. Κι ας επαναλαμβάνουν όλοι το τετριμμένο: τίποτε δεν είναι συμφωνημένο αν δεν συμφωνηθούν όλα. Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν εξαφανίζεται από τη στιγμή που το αποδεχόμαστε και, μάλιστα, προσαρμόζεται αναλόγως για να ικανοποιεί απολύτως τις τουρκικές απαιτήσεις.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι να λέμε ο ένας στον άλλο, σαν να διαπραγματευόμαστε με τους εαυτούς μας, ότι δεν μπορεί να λυθεί το Κυπριακό παρά μόνο με διαπραγματεύσεις. Αυτό το ξέρουμε όλοι. Το πρόβλημα είναι ότι οι διαπραγματεύσεις γίνονται με όρους, λογικές και τακτικές, που δεν υπάρχει περίπτωση να αποδώσουν ανεκτό αποτέλεσμα. Και φυσικά, δεν υπάρχει πιθανότητα να ικανοποιήσουν στο ελάχιστο τους Ελληνοκύπριους για να απαντήσουν θετικά στη λύση, όταν η αγωνία τους είναι η φυσική τους επιβίωση έναντι μιας ανισόρροπης επιθετικής Τουρκίας. Εκτός κι αν δεν είναι αυτός ο στόχος όλων. Αν είναι όμως να δεχτούμε μεταβατικές περιόδους για αποχώρηση στρατευμάτων και κατάργηση εγγυήσεων, γιατί πρέπει ταυτόχρονα να δεχτούμε από την πρώτη μέρα της λύσης όλες τις πρόνοιες που εξυπηρετούν την τουρκική πολιτική; Όπως την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ή την παράδοση της μισής διοίκησης στους Τουρκοκύπριους; Ας εφαρμοστούν όλα με τις ίδιες μεταβατικές περιόδους με τελική κατάληξη την αποχώρηση των στρατευμάτων. Εξάλλου, η επιμονή σε συμφωνία αποχώρησης του κατοχικού στρατού δεν πρέπει να αφορά μόνο τους στρατιώτες με τα όπλα τους, που χρειάζονται χρόνο για να μετακομίσουν, αλλά την αποτροπή της Τουρκίας από το να έχει οποιονδήποτε ρόλο στην Κύπρο μετά από τη λύση. Αν θέλουμε να έχουμε μέλλον…
ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/405562/as-gnoyme-pio-diallaktikoi-me-ton-katochiko-strato#.WTqCIuKJ8go.facebook
