30 Ιουνίου 2017, 11:30 πμ
του Γιώργου Καλλινίκου
«Η ε/κ πλευρά και η Ελλάδα περιμένουν να καταργηθούν οι εγγυήσεις και να φύγει ο τουρκικός στρατός από την Κύπρο. Ας ξυπνήσουν από αυτό το όνειρο». Δήλωση του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου χθες στο Κραν Μοντάνα. Ταυτόχρονα, ο Μουσταφά Ακιντζί, στον οποίο τόσο πολύ τόσο πολλοί επένδυσαν ελπίδες για λύση, μάς πετάει κατάμουτρα ότι δεν εμπιστεύεται ούτε εμάς ούτε και την ΕΕ. Δεν μας εκπλήττει. Δεν είναι η πρώτη φορά που λέγεται κάτι ανάλογο και εξίσου προκλητικό από την τουρκική πλευρά. Όσοι ρεαλιστικά την αντικρίζουν, σαφώς, και δεν ανέμεναν κάτι διαφορετικό. Όσοι έχουν ξεγλιστρήσει από τα δίκτυα των ψευδαισθήσεων, που οργανωμένα επιδιώκουν διαχρονικά να μας συντηρήσουν διάφορα ξένα κέντρα, αντιλαμβάνονται ξεκάθαρα ποιοι είναι οι πραγματικοί τουρκικοί στόχοι. Και ότι αυτοί, ουδόλως, συνάδουν με την ευοίωνη προοπτική, που η ε/κ πλευρά επιδιώκει μέσα από την προσπάθεια εξεύρεσης λύσεως.
Είναι, ωστόσο, άκρως σημαντικές, άκρως προκλητικές και άκρως εξοργιστικές οι συγκεκριμένες τοποθετήσεις, εξαιτίας της χρονικής στιγμής και του χώρου από τον οποίο απευθύνονται. Στην σημαντικότερη –ενδεχομένως- στιγμή της ιστορίας του Κυπριακού, όπου συζητούνται τα καθοριστικά κεφάλαια της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Αυτή την, ομολογουμένως, σημαντική στιγμή, στην οποία το κυβερνητικό στρατόπεδο επένδυσε τόσο πολύ για την εξασφάλιση κάποιου οφέλους από την πολιτική των ψευδαισθήσεων που ακολουθεί. Ο Τσαβούσογλου, με τον πλέον ωμό τρόπο, στο μοναδικό βήμα στο οποίο προβαίνει, είναι να μετατρέψει την ψευδαίσθηση σε όνειρο θερινής νυκτός.
Ο εκπρόσωπος του Σουλτάνου ζητά να ξυπνήσουμε. Τόσο οι ονειροπαρμένοι, που επένδυαν στο ενδεχόμενο αλλαγής στάσης της τουρκικής πλευράς, όσο και οι ρεαλιστές, που δεν πίστευαν σ’ αυτό το ενδεχόμενο, αλλά πιστεύουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους στο μοναδικό όραμα το οποίο αξίζει στο πολυβασανισμένο νησί μας. Την από κοινού συμπόρευση των δύο κοινοτήτων σε συνθήκες αλληλοσεβασμού και αξιοπρέπειας. Χωρίς την παραμικρή ξένη κηδεμόνευση. Χωρίς την παραμικρή παρουσία ξένου στρατού, που θα ζωντανεύει εφιάλτες του παρελθόντος και θα δημιουργεί νέα σύννεφα ανασφάλειας.
Είναι αλήθεια ότι στην πολιτική ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ. Ανά πάσα στιγμή, από μια μικρή σπίθα μπορεί να δημιουργηθούν απρόβλεπτες εξελίξεις. Ωστόσο, με την τουρκική πολιτική, το ενδεχόμενο αυτό καθίσταται εξαιρετικά απομακρυσμένο έως και μηδενικό. Αναγκαστικά, λοιπόν, οι σκέψεις στρέφονται σε όσους εμπλέκονται στις συνομιλίες αλλά και όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις. Εστιάζονται στη στάση την οποία όλοι αυτοί θα τηρήσουν. Κατά πόσο θα αντικρίσουν χωρίς σκιές την ωμή πραγματικότητα, που δημιουργεί η τουρκική αδιαλλαξία. Ή εάν θα κολοκυνθίσουν ξανά, όπως αμέτρητες φορές έπραξαν τα τελευταία 43 χρόνια.
Πρωτίστως, τα Ηνωμένα Έθνη και ο κ. Γκουτέρες. Θα τολμήσουν να δακτυλοδείξουν την Άγκυρα; Οι περιβόητοι Αμερικανοί, που έστησαν όλο εκείνο το σενάριο των ψευδαισθήσεων με τις βόλτες στη Λήδρας, και τα θέατρα στη Σαλαμίνα, θα τολμήσουν να αγγίξουν επί τον τύπον των ήλων; Θα διασφαλίσουν ότι θα προχωρήσουν οι γεωτρήσεις σε συνθήκες ασφάλειας ή θα στείλουν πάλι το γεωτρύπανο για μακρόχρονο σέρβις; Οι ευρωπαίοι εταίροι και ο πολύς κύριος Γιούνκερ θα σταθούν στο πλευρό του αδύνατου εταίρου τους ή θα συνεχίσουν να κλείνουν τα μάτια;
Αλλά και στο εσωτερικό, οι Αβέρωφ, Τορναρίτης και λοιποί της Πινδάρου τι θα κάνουν; Θα συνεχίσουν να λένε στον κόσμο ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή και πρέπει να συνεχίσουμε εσαεί να συζητάμε με τον Σουλτάνο; Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, μήπως θα συνεχίσει να λέει ότι δεν χειριστήκαμε καλά τις συνομιλίες και ότι θα έπρεπε να συνεχίσουμε να συζητάμε κάθε απαράδεκτη τουρκική θέση για να μην διακοπεί ο διάλογος; Όλοι αυτοί που εδώ και μέρες σφυρίζουν στη Λήδρας θα συνεχίσουν να σφυρίζουν αδιάφορα και να φωνάζουν «unite Cyprus»; Χωρίς να στρέφονται προς τον Ακιντζί; Αλήθεια οι Ε/κ της Λήδρας ρώτησαν χθες τους Τ/κ με τους οποίους συναντούνται εκεί, αν συμφωνούν με τις θέσεις Τσαβούζογλου και Ακιντζί; Και αν ναι, τι τους απάντησαν άραγε;
Τα πιο πάνω λέγονται χωρίς την παραμικρή δόση ειρωνείας. Απλώς, πλησιάζει –δυστυχώς- η ώρα της πικρής αλήθειας. Αν συνεχίσουμε όλοι τα φληναφήματα στη βάση παραδοσιακών απόψεων, το μόνο που θα επιτύχουμε είναι να συνεχίσουμε την ατέρμονη πορεία. Πλησιάζει η ώρα, που επιτέλους, πρέπει να ομονοήσουμε και να αναζητήσουμε την έξοδο κινδύνου από το λαβύρινθο στον οποίο βολοδέρνουμε επί 43 χρόνια…
http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/411462/sosta-bre-tsaboysogoy-kairos-na-xypnisoyme-apo-to-oneiro
