04 Ιουλίου 2017, 12:01 μμ
του Άριστου Μιχαηλίδη
Το πρώτο δεδομένο μέχρι στιγμής είναι ότι στο Κραν Μοντάνα «δώσαμε» και την εκ περιτροπής προεδρία. Κι αν δεν τη «δώσαμε» τη βάλαμε στο τραπέζι (με τη βοήθεια του Γκουτέρες) και δεν μπορούμε να την αποσύρουμε. Το δεύτερο δεδομένο είναι ότι στο τραπέζι βρίσκεται επισήμως και ρητώς και η «ίση μεταχείριση Ελλήνων και Τούρκων», όπως το θέτουν τώρα οι Τούρκοι, δηλαδή, να ισχύουν στην Κύπρο μετά τη λύση οι τέσσερις ευρωπαϊκές ελευθερίες για Τούρκους υπηκόους (ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, υπηρεσιών, προϊόντων και προσώπων). Τα άλλα, αυτά που πήγαμε εμείς να βάλουμε στο τραπέζι, ασφάλεια, εγγυήσεις και εδαφικό, είναι στο τραπέζι μόνο επειδή δεχτήκαμε την άλλη τουρκική αξίωση, την πακετοποίηση όλων των θεμάτων. Δηλαδή, μέσα σε πέντε μέρες διαπραγμάτευσης (που δεν έγινε!) έχουν ήδη τεθεί ως κορυφαία στη λίστα των συνομιλιών, εκείνα που επέμενε η τουρκική πλευρά να τεθούν: οι εκκρεμότητες στα θέματα διακυβέρνησης, ίσης συμμετοχής των Τουρκοκυπρίων, ελευθερίες Τούρκων. Οι εγγυήσεις, η ασφάλεια, η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων βρίσκονται ακόμα (μέχρι χθες) σε σημείο αναμονής τουρκικών προθέσεων. Δεν ήταν τυχαίο που χθες ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών δήλωνε: «Έχουμε φθάσει στην έκτη ημέρα της διαπραγμάτευσης και δεν έχουμε ανοίξει την κουβέντα». Αν προσέξει κανείς τι έγινε όλες αυτές τις μέρες για το θέμα των εγγυήσεων και των στρατευμάτων μπορεί εύκολα να διαπιστώσει ότι: Η Τουρκία επανέλαβε τις θέσεις της για τη νομιμοποίηση της ομηρίας της Κύπρου. Καμία συζήτηση, καμία βελτιωμένη προσέγγιση, όπως αναμένεται σε μια διαπραγμάτευση και όπως πολλοί μας υπόσχονταν για την έκπληξη που θα κάνει η Τουρκία και θα τρίβουμε τα μάτια μας. Όμως, γιατί πήγε ο Πρόεδρος στη Διάσκεψη; Το εξηγούσε ο ίδιος: Ήθελε να συμφωνηθεί το κεφάλαιο ασφάλεια / εγγυήσεις, μετά να συζητηθεί και να λυθεί το εδαφικό και στη συνέχεια να επιλυθούν όλα τα εκκρεμούντα ζητήματα στα υπόλοιπα κεφάλαια. Από εδώ ξεκίνησε, αυτή ήταν η αφετηρία. Αλλά, έφτασε σε άλλο προορισμό, που ούτε ο ίδιος δεν νομίζουμε να αναγνωρίζει. Ούτε στη διαδικασία, με τα δύο τραπέζια και την πακετοποίηση, που απέρριπτε, ούτε στην ουσία, με την εκ περιτροπής προεδρία και τις ελευθερίες των Τούρκων, που ήθελε να τα διαπραγματευθεί στο τέλος αλλά του ξέφυγαν από την αρχή και, απ’ ό,τι φαίνεται, πριν προλάβει να πάρει και κανένα αντάλλαγμα.
Δηλαδή, ο Πρόεδρος διαπραγματευόταν επί τέσσερα χρόνια τη διακυβέρνηση (κι άλλα τόσα προηγουμένως ο Χριστόφιας) και ό,τι είχε να δώσει το έδωσε, εκτός από την εκ περιτροπής προεδρία και τα βέτο σε όλα που ζητά ο Ακιντζί. Κι όταν πηγαίνει στην πενταμερή διάσκεψη για να διαπραγματευθεί την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και την απαλλαγή από τις τουρκικές εγγυήσεις, συζητά ξανά τη διακυβέρνηση και μπαίνει σε ένα πάρε-δώσε (σε πακέτο), χωρίς να έχει τίποτα να δώσει πλην των έσχατων, που ο ίδιος θεωρούσε αδύνατο να αποδεχτεί. Κι αυτά όταν εκκρεμεί και το εδαφικό. Στο πακετοποιημένο πάρε-δώσε, τι έχει ο Πρόεδρος να δώσει, όταν έκλεισε σχεδόν το κεφάλαιο της διακυβέρνησης παραχωρώντας όλα όσα ζητούσαν οι Τούρκοι και χωρίς κανένα αντάλλαγμα, ούτε στο εδαφικό, ούτε στην ασφάλεια;
Υ.Γ.: «Δεν είμαι διατεθειμένος να αποδεχτώ πρόνοιες που να παραμένουν κατοχικά στρατεύματα, που θα παραμένουν τα εγγυητικά δικαιώματα, που θα δίδουν δικαιώματα τεσσάρων ελευθεριών τάχα στους Τούρκους πολίτες, μέσα από ένα καθεστώς -όπως το αποκαλούν- αμοιβαιότητας ή αλληλοσεβασμού των δικαιωμάτων ή ίσης μεταχείρισης μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων πολιτών», έλεγε ο Πρόεδρος μόλις στις 14 Μαΐου 2017. Στην ίδια ομιλία, που είπε και το κορυφαίο: «Και τι να κάνω την καρέκλα του Προέδρου εάν η πατρίδα μου θα διχοτομηθεί, εάν η πατρίδα μου θα κινδυνεύει, εάν ο Ελληνισμός θα κινδυνεύει;» Εντυπωσιακή ατάκα!
ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/412459/proedre-min-eltheis-ki-apo-ekei-koyremenos
