Η Ανατριχίλα των Σειρήνων, το «Δεν ξεχνώ» που Ξεθώριασε και η Ευθύνη των Τ/κ

Print Friendly, PDF & Email

20 Ιουλίου 2017, 11:30 πμ  

του  Γιώργου Καλλινίκου     

Σειρήνες και σήμερα. Εκείνος ο ανατριχιαστικός ήχος. Επί 43 ολόκληρα χρόνια, την ίδια μέρα, την ίδια ώρα. Για να τρυπά τον εγκέφαλο. Και να ραγίζει τις καρδιές. Για να θυμίζει ό,τι χειρότερο βίωσε το πολύπαθο νησί μετά την Ανεξαρτησία του. Εκείνον τον καυτό Ιούλη, που έμελλε να γίνει ο πιο μαύρος της ζωής μας. Σειρήνες ξανά και ξανά. Λες και ξέχασε ποτέ κανένας. Λες και διέγραψε κανένας από το μυαλό του τις εικόνες του τρόμου. Τα μαύρα κήτη να ξεφορτώνουν χιλιάδες λύκους στις αγνές ακτές της λατρεμένης Κερύνειας. Και τα εξίσου τρομερά μαύρα πουλιά να ρίχνουν εκατοντάδες αιμοβόρα θηρία στο εσωτερικό του νησιού. Και αμέσως μετά, όλα να γίνονται μαύρα. Οι βόμβες των ερπυστριοφόρων και των μαύρων πουλιών, έσπειραν φωτιά και λάβα. Άφησαν πίσω τους μόνο στάχτες. Και σ’ αυτές, έσταζε από παντού ασταμάτητα αθώο αίμα. Οι λύκοι έσπερναν μόνο τρόμο. Σκότωναν, βίαζαν, κατέστρεφαν…   

 Τα καθάρια νερά της γραφικής Κερύνειας έκτοτε έγιναν μαύρα. Οι λεμονιές της Λαπήθου και του Καραβά και οι πορτοκαλιές της Μόρφου έχασαν για πάντα το μεθυστικό τους άρωμα. Έκτοτε, κάθε Ιούλη αποπνέουν μόνο μυρωδιά λιβανιού. Κάνουν κι αυτές το δικό τους μνημόσυνο. Η ξανθή άμμος της Αμμοχώστου άλλαξε χρώμα. Έγινε κι αυτή κόκκινη.

 Και οι άνθρωποι; Όσοι ήταν μεγάλοι, οι πλείστοι έφυγαν. Κάποια στιγμή ανέβηκαν στη μαύρη βάρκα του Χάρου για το μακρινό ταξίδι. Παίρνοντας μαζί τους μια χούφτα χώμα από την αυλή του σπιτιού τους. Είχαν και μερικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, με μνήμες της παιδικής τους ηλικίας. Λίγα αποξηραμένα κυκλάμινα από το παλικαρόβουνο. Και χιλιάδες αναμνήσεις από το αιματοβαμμένο κομμάτι του νησιού. Ανάμεικτες με πόνο, νοσταλγία και δάκρυα μιας εκλιπούσας ελπίδας. Ο Χάρος συγκατάνευσε…  

 Όσοι ήταν νέοι ή μικρά παιδάκια μεγάλωσαν με τις εικόνες του εφιάλτη και του τρόμου να τους κυνηγάνε. Φορτώθηκαν το ασήκωτο βάρος της ευθύνης να βρουν τρόπους να διώξουν τους λύκους, που εγκαταστάθηκαν στην αγνή γη των αγίων. Και την μολύνουν μέχρι και σήμερα… Πέρασαν 43 χρόνια. Ο τρόπος δεν βρέθηκε ποτέ. Παραστρατημένοι ήμασταν όλοι. Παρασυρμένοι από μια ψευδαισθησιακή ευδαιμονία που μας πρόταξαν κάποια στιγμή. Κλείσαμε τ’ αφτιά στις σειρήνες του Ιούλη. Στον ανατριχιαστικό ήχο τους. Τα ανοίξαμε μόνο για τον σαγηνευτικό ήχο κάποιων άλλων Σειρήνων. Αυτών που υμνούσαν τον πλουτισμό, την ευμάρεια, το εύκολο κέρδος, τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου…

 Οι πολιτικοί επί 43 χρόνια ακολουθούν ένα ταξίδι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Χωρίς στρατηγική, χωρίς στόχους, χωρίς να ομονοούν. Και εμείς; Τους παρακολουθούμε αδιαμαρτύρητα, αμέτοχα… Τους ακολουθούμε στον κόσμο των ψευδαισθήσεών τους… Ξυπνάμε μόνο κάθε πρωί της 20ης Ιουλίου. Την ώρα που οι σειρήνες με τον ανατριχιαστικό ήχο διαπερνούν τον εγκέφαλο και τις καρδιές. Και ζωντανεύουν τις μαύρες εικόνες εκείνου του εφιαλτικού καλοκαιριού.

 Κάθε τέτοιο πρωινό, οι στίχοι του Δημήτρη Λιπέρτη δονούν την καταθλιπτική ατμόσφαιρα: Καρτερούμεν μέραν νύχταν/ να φυσήσει ένα αέρας/ στουν τον τόπον πο ‘ν καμένος/ τζι’ εν θωρεί ποτέ δροσιάν./ Για να φέξει καρτερούμεν/ το φως τζιήνης της μέρας/ πο ‘ν να φέρει στον καθ’ έναν/ τζαι δροσιάν τζαι ποστασιάν. Μόνο μέχρι το επόμενο πρωί, όμως. Αύριο θα ανεβούμε ξανά στο βαγόνι του εφησυχασμού και θα συνεχίσουμε το ταξίδι στο άγνωστο. Ξεχνώντας και τους λύκους και τη μαυροφορεμένη μάνα. Το «Δεν ξεχνώ» για πολλούς λήγει απόψε τα μεσάνυκτα. Χωρίς την παραμικρή αιδώ… Όπως χωρίς αιδώ κάποιοι μετά από 43 χρόνια έφτασαν στο κατάντημα αντί να κατηγορούν την Τουρκία και τον σχιζοφρενή σουλτάνο να κατηγορούν την Ελλάδα και τον μαχητή Κοτζιά. Ακόμη κι αυτές οι σειρήνες αδυνατούν να τους αφυπνήσουν από την κατολίσθηση…

 Απεχθάνομαι τούτο το φοβερό χάραμα. Ωστόσο, αναπόφευκτα βοηθά να γίνονται καθαρές σκέψεις. Πέρα από αμφιλεγόμενους ρεαλισμούς. Μακριά από παραπλανητικούς συναισθηματισμούς. Ειδικά αυτή την περίοδο με το ναυάγιο των συνομιλιών.  Με καθαρή καρδιά λοιπόν, στέλλεται το μήνυμα προς κάθε Τ/κ. Είναι δυνατό να ζητούν παραμονή τουρκικού στρατού και συνέχιση εγγυήσεων; Είναι δυνατό να ισχυρίζονται ότι σε μια ενδεχόμενη λύση, όντας κράτος ενταγμένο στην ΕΕ, θα κινδυνεύουν. Είναι δυνατό να ισχυρίζονται κάτι τέτοιο ενώ τόσα χρόνια κυκλοφορούν κατά χιλιάδες ανάμεσά μας στις ελεύθερες περιοχές; Και το κάνουν προφανώς, επειδή δεν αισθάνονται την παραμικρή ανασφάλεια. Έφτασε η ώρα να αντιληφθούν, πως αν πραγματικά θα γίνει μια νέα αρχή σε αυτό το δύσμοιρο νησί, πρέπει να γίνει χωρίς το παραμικρό βαρίδι του μαύρου παρελθόντος. Χωρίς το παραμικρό φόβητρο. Η Τουρκία εσαεί θα προκαλεί τρόμο. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι δεν νοείται καμία σύγχρονη χώρα να βρίσκεται υπό κηδεμονία από οποιονδήποτε. Ποιος ψυχοπαθής θα ρίσκαρε μια νέα περιπέτεια; Η ε/κ πλευρά δεν μπορεί να πείσει την Τουρκία. Μόνο οι Τ/κ μπορούν να απαιτήσουν το μοναδικό όραμα ενός κανονικού κράτους. Διαφορετικά η 20η Ιουλίου θα συνεχίσει να στοιχειώνει ολόκληρο το νησί…

*Διασκευασμένο κείμενο, προσαρμοσμένο στο σήμερα…

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/416704/i-anatrichila-ton-seirinon-to-den-xechno-poy-xethoriase-kai-i-efthyni-ton-t-k