16 Οκτωβρίου 2017, 11:15 πμ
του Ανδρέα Πιμπίσιη
Χρειάζεται άραγε να έχει κανένας ειδικές γνώσεις γεωστρατηγικής ή να έχει περατώσει στις σπουδές του σε κάποιο υψηλού κύρος πανεπιστημιακό ίδρυμα της Δύσης προκειμένου να καταλάβει κάποιος τις πολιτικές της Τουρκίας; Προσωπικά, δεν νομίζω ότι χρειάζονται ειδικές γνώσεις αλλά μια προσεκτική ανάγνωση των αποφάσεων και των πράξεων. Δεν μπορεί να είμαστε όλοι «Αμερικανάκια» και να μην καταλαβαίνουμε τις εξελίξεις στην περιοχή, ειδικότερα για θέματα που έχουν άμεση ή έμμεση σχέση μαζί μας εδώ στην Κύπρο.
Κάποιος θα πίστευε ότι μετά το 1974 η Κύπρος και η ηγεσία της θα γίνονταν πιο σοφοί ως προς τον παράγοντα Τουρκία. Θα μελετούσαν την κάθε της κίνηση, θα πρόσεχαν τις δικές τους ενέργειες. Αντιθέτως, ουδέποτε μπήκαν στον κόπο μιας απλής ανάγνωσης των τουρκικών αποφάσεων και ενεργειών. Αναλώνονταν σε γενικά και αόριστα συνθήματα, τα οποία ουδέποτε άγγιξαν την πραγματικότητα. Άλλωστε, γιατί να το κάνουν αφού από κάτω είχαν ένα ακροατήριο που εύκολα πείθονταν και χειροκροτούσε.
Απέναντι μας ως Κύπρος έχουμε μια Τουρκία η οποία, με κάθε τρόπο, μας δείχνει σχεδόν καθημερινά τις ενέργειες και τις προθέσεις της. Αυτό που κάνουν οι πολιτικοί μας είναι από τη μια οι μισοί να πιστεύουν πως θα γονατίσουν και θα αναγκάσουν την Τουρκία να πει ήμαρτον για όσα έκανε στην Κύπρο. Από την άλλη το υπόλοιπο μισό να προσπαθεί να περάσει το μήνυμα πως τάχατες η Τουρκία είναι πανίσχυρη και πως ό,τι και να κάνουμε δεν έχουμε ελπίδα να πετύχουμε οτιδήποτε. Είτε την κατατροπώνουμε είτε αποδεχόμαστε συμβιβασμό. Ούτε το πρώτο μπορούμε και ούτε, βεβαίως, το δεύτερο μπορεί να γίνει αποδεκτό.
Τα τελευταία χρόνια η αλαζονεία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ήρθε να προσφέρει πολλά στοιχεία τα οποία, με σωστή ανάγνωση, μπορούν να ενισχύσουν την προσπάθεια της Κυπριακής Δημοκρατίας στο να καταδείξει και να πείσει την Ευρώπη και διεθνώς το δίκαιο των θέσεών της. Δυστυχώς, είτε ηθελημένα είτε λόγω άγνοιας η πολιτική ηγεσία της Κύπρου αφήνει αυτές τις ευκαιρίες να πάνε χαμένες. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πράξεις της Τουρκίας σε Συρία και Ιράκ.
Ενέργειες οι οποίες δείχνουν ακριβώς το πώς σκέφτεται και πώς συμπεριφέρεται. Δείχνουν πως, προκειμένου να διασφαλίσει τα συμφέροντα, δεν δυσκολεύεται και ιδιαίτερα προκειμένου να βρει τρόπους ή αιτίες για να προχωρήσει και σε παρεμβάσεις ή εισβολή σε γειτονικά της κράτη. Αυτό που έπραξε το 1974 στην Κύπρο δεν ήταν κάτι το μονομερές, αλλά είναι μια πολιτική που συνεχίζεται. Οι τουρκικές ενέργειες στην περιοχή θα ήταν, και μπορεί και στη συνέχεια να αποτελέσουν, το ισχυρότερο όπλο για την Κυπριακή Δημοκρατία προκειμένου να πείσει τους ξένους συνομιλητές της γιατί θεωρεί επιζήμια και επικίνδυνη να διατηρηθεί από την Τουρκία το μονομερές δικαίωμα επέμβασης στην Κύπρο. Γιατί μπορεί οι διάφοροι τρίτοι -Βρετανοί, Αμερικάνοι κλπ- να μη δίνουν και τόση μεγάλη σημασία στις επισημάνσεις που γίνονται από πλευράς Λευκωσίας σ’ ό,τι αφορά τη διατήρηση εγγυητικών και επεμβατικών δικαιωμάτων, όμως, γι’ αυτό δεν φταίει το συμφέρον τους αλλά η ρητορική μας. Γιατί, εάν καταδειχθεί και αναδειχθεί η πτυχή εκείνη που θα δείχνει ότι μέσω της Κύπρου η Τουρκία στοχεύει στον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής, αυτό δεν μπορεί να είναι μια υπερβολή των Κυπρίων αλλά είναι ένα γεγονός το οποίο συμβαίνει σήμερα στο Ιράκ και τη Συρία. Γι’ αυτό ας αφήσουμε τα συνθήματα και τα λόγια κατά μέρος κι ας κοιτάξουμε αυτό που συμφέρει στον τόπο.
ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/438812/oi-kiniseis-tis-toyrkias
