Αδέλφια, η πατρίδα μικραίνει όταν μικραίνουν οι άνθρωποί της – 66 χρόνια… μισής ανεξαρτησίας!

Κάποτε αυτός ο τόπος ήξερε και μπορούσε να ονειρεύεται. Το 1950, ένας λαός πήγε στις κάλπες και μίλησε με μία φωνή. Το 95,71% υπέγραψε με την ψήφο του ένα κοινό όραμα. Ήταν το περίφημο ομόψυχον. Εκείνη η σπάνια στιγμή, που οι άνθρωποι δεν κοιτούσαν ο ένας τον άλλον με καχυποψία, αλλά προς την ίδια κατεύθυνση.

Πέντε χρόνια αργότερα, το όνειρο πήρε φωτιά. Νέοι άνθρωποι βγήκαν στα βουνά. Άλλοι οδηγήθηκαν στις φυλακές. Άλλοι στα κρατητήρια. Άλλοι στην αγχόνη. Ο Αυξεντίου, ο Μάτσης, ο Καραολής, ο Δημητρίου και τόσοι άλλοι έγιναν σύμβολα μιας γενιάς που πίστευε ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται.

Εκείνος ο όμορφος αγώνας οδήγησε στο 1960. Δεν ήρθε η Ένωση που είχε καταγράψει το Δημοψήφισμα του 1950. Ήρθε η Κυπριακή Δημοκρατία.Προϊόν των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου. Ένα ανεξάρτητο κράτος με σύνθετο συνταγματικό και διεθνές πλαίσιο. Η Δημοκρατία ανακηρύχθηκε στις 16 Αυγούστου 1960 και η 1η Οκτωβρίου καθιερώθηκε ως ημέρα εορτασμού της ανεξαρτησίας.

Ήταν ένας δύσκολος συμβιβασμός. Αλλά ήταν το κράτος μας. Δυστυχώς, ακολούθησε μεγάλη τραγωδία. Δεν χρειάστηκε μόνο ο εξωτερικός εχθρός για να πληγωθεί η Δημοκρατία. Χρειάστηκαν και τα δικά μας λάθη. Οι θεσμικές δυσλειτουργίες, οι διακοινοτικές συγκρούσεις, ο πολιτικός φανατισμός, η αδυναμία συνεννόησης και, τελικά, ο διχασμός δημιούργησαν ένα περιβάλλον το οποίο οδήγησε την Κύπρο στη δίνη της καταστροφής.

Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου ήταν η δική μας καταστροφή. Η τουρκική εισβολή της 20ής Ιουλίου ήταν η ολοκλήρωσή της. Το ένα τρίτο του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας βρέθηκε στα χέρια των βαρβάρων. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ξεριζώθηκαν και 162.000 Ελληνοκύπριοι έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα.

Η ποθητή ανεξαρτησία μας βρέθηκε μισή. Μισή πατρίδα. Μισή ελευθερία. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη καταστροφή από την απώλεια της μισής πατρίδας. Βαρύτατο το τίμημα. Βαρύτατο το πλήγμα. Βαρύτατος και ο πόνος. Εξίσου βαριά απώλεια, όμως, είναι και αυτό που ακολούθησε. Στην πορεία των χρόνων χάσαμε και το όνειρο! Ξεχάσαμε πώς είναι να έχεις όραμα και να το κυνηγάς.

Πέρασαν 66 χρόνια. Οι πρόσφυγες άλλοι έφυγαν και άλλοι γέρασαν. Τα παιδιά τους μεγάλωσαν. Τα εγγόνια τους γεννήθηκαν μακριά από τα σπίτια των παππούδων τους. Οι φωτογραφίες των κατεχόμενων χωριών έγιναν οικογενειακά κειμήλια. Το «Δεν ξεχνώ» από σύνθημα που άγγιζε τις ψυχές, απέμεινε μια απλή φράση την οποία πολλοί θυμούνται στις επετείους.

Και οι πολιτικοί; Αυτοί συνέχισαν να μιλούν. Κάθε επέτειο οι ίδιες μεγαλόστομες διακηρύξεις. Ελευθερία. Δικαιοσύνη. Επανένωση. Επιστροφή. Αξιοπρέπεια. Λέξεις βαριές. Στην πράξη, όμως, με ελαφρότατο αντίκρισμα.

Ναι, δεν είναι όλοι ίδιοι. Είναι, όμως, οι περισσότεροι. Επί δεκαετίες το πολιτικό σύστημα κουβαλά συνολικά μια ευθύνη που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από εύηχες επετειακές ομιλίες. Η ιστορία, βλέπετε, δεν συγκινείται από τα μικρόφωνα. Αναζητεί αποτελέσματα. Και αυτά αποτελούν είδος προς εξαφάνιση!

Σήμερα, 52 χρόνια μετά, η Κυπριακή Δημοκρατία παραμένει υπό κατοχή και το νησί διαιρεμένο. Σήμερα, όπως κάθε 1η Οκτωβρίου, θα στηθούν εξέδρες. Θα φορεθούν γραβάτες. Θα ακουστούν βαρύγδουπες δηλώσεις. Θα δοξάσουν τους ήρωες. Θα μιλήσουν για την ελευθερία. Μόλις τα φώτα σβήσουν, θα επιστρέψουμε στην σκληρή καθημερινότητα. Στις κομματικές αντιπαραθέσεις. Στις προσωπικές φιλοδοξίες. Στη διαπλοκή. Στη διαφθορά. Στην αλαζονεία της εξουσίας.

Αυτό πονάει πολύ. Ένας τόπος που πλήρωσε τόσο ακριβά την ελευθερία του, έπρεπε να απαιτεί πολύ περισσότερα από εκείνους που τον κυβερνούν. Να απαιτεί αλήθεια. Να απαιτεί ευθύνη. Να απαιτεί ενότητα. Να απαιτεί όραμα. Να απαιτεί πολιτικούς που να αντιλαμβάνονται ότι η πατρίδα δεν είναι σκαλοπάτι για την εξουσία αλλά μόνο για την ευθύνη έναντι της.

Στα 66 χρόνια από την Ανεξαρτησία οφείλουμε να αντικρίσουμε την πραγματικότητα ως έχει. Η Κυπριακή Δημοκρατία υπάρχει. Επιβίωσε. Αναγνωρίζεται διεθνώς. Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό επίτευγμα. Η ανεξαρτησία της, όμως, παραμένει ανολοκλήρωτη αφού μεγάλο μέρος της επικράτειάς της βρίσκεται υπό κατοχή.

Ανολοκλήρωτο θα παραμείνει το όνειρο όσο η πολιτική μας ζωή αδυνατεί να σταθεί στο ύψος που απαιτεί η Ιστορία. Κάποτε οι άνθρωποι αυτού του τόπου πήγαιναν στην αγχόνη τραγουδώντας. Σήμερα εμείς οι πλείστοι πολιτικοί πηγαίνουν στις κάλπες αναζητώντας παχυλούς μισθούς και εξωφρενικά οφίκια. Κάποτε οι ήρωες ανταγωνίζονταν ποιος θα δώσει περισσότερα στην πατρίδα. Σήμερα πολλοί πολιτικοί επιμετρούν πόσα θα τους δώσει η πατρίδα. Αυτή είναι η τεράστια απόσταση που δημιουργήσαμε στα 66 χρόνια.

Αυτό είναι και το πιο οδυνηρό ερώτημα της σημερινής επετείου. Είμαστε ακόμη άξιοι του ονείρου εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους για να είμαστε ελεύθεροι;

Αδέλφια, η πατρίδα δεν μικραίνει μόνο όταν χάνει εδάφη. Μικραίνει και όταν μικραίνουν οι άνθρωποί της. Μικραίνει και όταν μικραίνουν τα όνειρά τους. Μικραίνει και όταν η πολιτική γίνεται επάγγελμα και η πατρίδα σύνθημα.

Αδέλφια, η Κύπρος δεν χρειάζεται άλλες βαρύγδουπες δηλώσεις. Χρειάζεται ξανά ένα μεγάλο όνειρο. Χρειάζεται πάνω απ’ όλα, γενναίους ανθρώπους να το υπηρετήσουν!

ΠΗΓΗ:https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1776643/adelfia-i-patrida-mikreni-otan-mikrenoun-i-anthropi-tis-66-chronia-misis-anexartisias/