15/7/2018
του Γιώργου Καλλινίκου
Δευτέρα 15 Ιουλίου 1974, ώρα 10 π.μ., οδός Βουκουρεστίου, Άγιος Δομέτιος. Το ραδιόφωνο είχε από ώρα διακόψει την κανονική του ροή. Η απορία στριφογύριζε στο μυαλό αμέριμνων ενήλικων: Γιατί; Τις σκέψεις τους διέκοψαν με βάναυσο τρόπο κάποιες εκρήξεις και πολλοί πυροβολισμοί. Το καλοκαιριάτικο πρωινό ήταν ήδη ζεστό, έγινε απίστευτα καυτό…
Οι καπνοί του τρόμου έκρυβαν τον ουρανό. Σ’ εκείνη τη συνηθισμένη γειτονιά, οι γυναίκες άρχισαν να τρέχουν στους δρόμους να μαζέψουν τα παιδιά στο σπίτι. Οι πόρτες έκλειναν με δύναμη. Ο δυνατός ήχος αντανακλούσε το φόβο. Τα μικρά παιδιά δεν μπορούσαν να καταλάβουν. Οι ήχοι, όμως, των πολυβόλων ολοένα και ακούγονταν πιο κοντά. Πιο καθαρά. Πιο φοβικά. Στη συνηθισμένη εκείνη γειτονιά άρχισαν να ακούγονται κλάματα. Ήταν η έκφραση του φόβου. Έτσι ξέρουν τα μικρά παιδιά να τον εκφράζουν.
Η κατοικία στον αριθμό 24 ήταν διώροφη. Στο δεύτερο όροφο η κυρία Μαρίκα βρισκόταν στη βεράντα. Αψηφούσε τους πυροβολισμούς. Και τον τρόμο. Κάποια χρόνια μετά, το μικρό παιδί της, έμαθε ότι η Μαρίκα είχε φύγει παιδάκι από τη Σμύρνη. Εκεί, όπου ο θάνατος κρατούσε από το χέρι τον τρόμο και κυνηγούσε ό,τι ελληνικό υπήρχε. Πολλά χρόνια μετά, όντας μεγάλη πια, έζησε ανάλογο τρομακτικό κλίμα στην Αλεξάνδρεια. Κάποιοι άλλοι κυνηγούσαν και πάλι ό,τι ελληνικό υπήρχε εκεί. Μπαρούτι σε όλη τη ζωή της…
Συνέχιζε στη βεράντα να ποτίζει τα λουλούδια της. Ο μικρούλης γιος της, όμως, άκουγε πια πολύ κοντά τους πυροβολισμούς. Τρομοκρατήθηκε. Έκλαιγε. Την τραβούσε να μπει στο σπίτι. Τον αγκάλιασε. Προσπάθησε να τον πείσει ότι δεν υπήρχε κίνδυνος. Ότι αυτοί που πυροβολούν δεν έχουν τίποτα με την ίδια. Ότι άλλοι είναι οι στόχοι τους. Έγινε πραξικόπημα, του είπε. Του εξήγησε ότι είναι μεν κακό, αλλά στόχος δεν είναι οι απλοί πολίτες.
Πού να καταλάβει μια σταλιά παιδάκι τι σήμαινε πραξικόπημα. Τα κλάματά του έγιναν πιο δυνατά. Τραβούσε τη μητέρα του από τη φούστα. «Μπες σπίτι», της έλεγε, «φοβάμαι, δεν θέλω να πάθεις κάτι». Στην πολλή επιμονή του μικρού, η Μαρίκα πείστηκε. Μπήκαν μέσα. Δεν πέρασαν ούτε δέκα δευτερόλεπτα. Ένα φοβερό κροτάλισμα ακούστηκε. Αρκετές σφαίρες, που είχαν φύγει από την εγκληματική κάνη κάποιου καλάσνικοφ, γάζωσαν τον τοίχο της βεράντας. Τα σημάδια στον τοίχο αδιάψευστοι μάρτυρες τι θα συνέβαινε αν αργούσαν δέκα δευτερόλεπτα να μετακινηθούν.
Η Μαρίκα πάγωσε. Αγκάλιασε τον μικρό και κρύφτηκαν πίσω από ένα βαρύ έπιπλο. Έμειναν για ώρα εκεί. Μέχρι που οι τρομακτικοί ήχοι σταμάτησαν. Όταν βγήκαν, η Μαρίκα προσπάθησε να μιλήσει στο μικρό. Τι παράξενο. Δεν έκλαιγε, ούτε και μιλούσε όμως. Απόλυτη σιωπή. Πανικός την κατέλαβε. Τον παρακαλούσε να μιλήσει, αλλά μάταια. Είχε κλειστεί στον εαυτό του. Μόνο όταν είδε τη μητέρα του να κλαίει, ψέλισε, «είμαι καλά, αλλά αυτοί θα σε σκότωναν;». Ναι, πιθανότατα…
Πέρασαν αρκετά χρόνια. Ο μικρός μεγάλωσε. Έμαθε καλά τι σήμαινε πραξικόπημα, εθνική διχόνοια, κερκόπορτα. Τι σήμαινε αδέλφια να σκοτώνονται με αδέλφια. Τι σήμαινε εθνική καταστροφή… Μέχρι να τα μάθει όλα αυτά, όμως, ποτέ δεν ξέχασε εκείνο το μοιραίο κροτάλισμα. Tο κουβαλούσε πάντοτε στο μυαλό του. Είχε χαράξει τη ζωή του για πάντα.
Ακόμη και τώρα που είναι μεγάλος, δεν το ξεχνά. Κάθε φορά που βλέπει τσακωμούς, έριδες, διχόνοια πολιτικών και φανατισμό απλών πολιτών, στο μυαλό του ασυναίσθητα επαναλαμβάνεται εκείνο το τρομακτικό κροτάλισμα. Ήταν αρκετό για να του μάθει από τα πρώτα του χρόνια, πόσο καταστροφικός είναι ο φανατισμός. Πόσο καταστροφική είναι η διχόνοια μεταξύ αδελφών. Ποιο όλεθρο μπορεί να φέρει σε μια ολόκληρη πατρίδα. Όχι πως δεν θα το μάθαινε με άλλους τρόπους. Αλλά εκείνο το κροτάλισμα του θανάτου, που στόχευε μια εντελώς αθώα γυναίκα, τη μάνα του, ήταν διαφορετικό. Ήταν μια βαθιά χαραγή στην ψυχή του. Που δεν θα φύγει ποτέ.
Η ειρωνεία γι’ αυτόν, είναι ότι σήμερα ζει από κοντά όλες τις εξελίξεις σε αυτό το βασανισμένο νησί. Είναι υποχρεωμένος να βιώνει το φανατισμό και τις έριδες που συνεχίζουν να απειλούν τον τόπο. Όχι μόνο μεταξύ των πολιτικών, αλλά και μεταξύ απλών πολιτών. Δεν μένουν απλώς, στην έκφραση της διαφωνίας. Βρίζουν, απειλούν… Δεν απέχουν και πολύ από εκείνο το μαύρο πρωινό του Ιούλη… Μπορεί να μην κρατάνε όπλα, αλλά επιτρέπουν στο φανατισμό να προκαλεί μίσος. Η κερκόπορτα κάθε φορά, δείχνει έτοιμη να παραβιαστεί ξανά…
Όποιος βίωσε, όμως, το τρομακτικό κροτάλισμα κάποιου εγκληματικού καλάσνικοφ –ή τα χειρότερα, που σκόρπισαν το θάνατο- ξέρει πια, τι σημαίνει δημοκρατία, διαφωνία, διάλογος, σεβασμός αντίθετης άποψης όταν δεν προσπαθεί αυταρχικά ή ύπουλα να επιβληθεί. Τα υπόλοιπα, που ξεπερνούν αυτές τις γραμμές, ελλοχεύουν τεράστιους κινδύνους.
Υ.Γ.: Παλαιότερο άρθρο του γράφοντος. Αναδημοσιεύεται λόγω της σημερινής μαύρης επετείου, αφού τα μηνύματά του παραμένουν αναλλοίωτα…
ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/554304/to-krotalisma-toy-kalasnikof-poy-charaxe-ga-panta-ti-zoi-enos-paidioy
