13/10/2018
του Γ. Σέρτη
ΗΤΑΝ προσφιλής προμετωπίδα κάθε φορά που (αυτο)συρόμασταν στις ούτω λεγόμενες συνομιλίες:
— Θα ανταποκριθούμε, για ν’ αποδείξουμε στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων την αδιαλλαξία της Τουρκίας.
Και… βίρα επέμενε στην αδιαλλαξία της η τουρκική πλευρά –επιβάλλοντας κάθε φορά τους όρους της– και… βίρα υποχωρούσε και παραχωρούσε η πλευρά μας, έως την επόμενη φορά της ίδιας επανάληψης κ.ο.κ.
Έτσι:
Δεν φτάσαμε τυχαία να τίθεται –ενώπιον του Εθνικού Συμβουλίου, μάλιστα– το δίλλημα:
— Ή… χαλαρή συνομοσπονδία ή δύο κράτη!
(Το αιωρούμενο ερώτημα –για ξένους και δικούς– αναπάντητο:
— Επί ποίου εδάφους το τουρκοκυπριακό “κράτος”;)
Έχουν τόσο συνηθίσει στα προβοκατόρικα «διλλήματα» οι παλαιότεροι, και αγνοούν τις σκοπιμότητες οι νεότεροι, ώστε να μην εκπλήττονται από οποιαδήποτε παραδοξολογία.
Πριν την ωμή –τελευταία– διατύπωση, υπήρξε το:
— Ή επιδεικνύουμε… συνέπεια στη Διζωνική, ή… οδηγούμαστε σε Διχοτόμηση και «δύο κράτη».
Εξαρχής:
— Ή συνομιλίες ή πόλεμο!
Αυτονόητο και… αυταπάντητο:
— Συνομιλίες, αλλά με πρόταξη βασικών αρχών.
Ακολούθησαν:
— Ομοσπονδία Διπεριφερειακή, όχι Διζωνική!
— Και Διζωνική, και με πολιτική ισότητα κ.λπ.
Έως τα ανήκουστα:
— Δυστυχώς, δεν δέχεται η Τουρκία, αλλά πρέπει να… σπάσουμε το αδιέξοδο!…
Και:
Όπως από υποχώρηση σε υποχώρηση, αντί να εκθέσουμε την Τουρκία, έχουμε… εκτεθεί –και– αναμεταξύ μας,
έτσι, αντί να… σπάσουμε το αδιέξοδο, έχουμε… σπάσει τα μούτρα μας!…
ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/592814/pros-katafatsellomenoys
