Προς Καταφατσελλωμένους

Print Friendly, PDF & Email

13/10/2018

του Γ. Σέρτη

ΗΤΑΝ προσφιλής προμετωπίδα κάθε φορά που (αυτο)συρόμασταν στις ούτω λεγόμενες συνομιλίες:

— Θα ανταποκριθούμε, για ν’ αποδείξουμε στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων την αδιαλλαξία της Τουρκίας.

Και… βίρα επέμενε στην αδιαλλαξία της η τουρκική πλευρά –επιβάλλοντας κάθε φορά τους όρους της– και… βίρα υποχωρούσε και παραχωρούσε η πλευρά μας, έως την επόμενη φορά της ίδιας επανάληψης κ.ο.κ.

Έτσι:

Δεν φτάσαμε τυχαία να τίθεται –ενώπιον του Εθνικού Συμβουλίου, μάλιστα– το δίλλημα:

— Ή… χαλαρή συνομοσπονδία ή δύο κράτη!

(Το αιωρούμενο ερώτημα –για ξένους και δικούς– αναπάντητο:

— Επί ποίου εδάφους το τουρκοκυπριακό “κράτος”;)

Έχουν τόσο συνηθίσει στα προβοκατόρικα «διλλήματα» οι παλαιότεροι, και αγνοούν τις σκοπιμότητες οι νεότεροι, ώστε να μην εκπλήττονται από οποιαδήποτε παραδοξολογία.

Πριν την ωμή –τελευταία– διατύπωση, υπήρξε το:

— Ή επιδεικνύουμε… συνέπεια στη Διζωνική, ή… οδηγούμαστε σε Διχοτόμηση και «δύο κράτη».

Εξαρχής:

— Ή συνομιλίες ή πόλεμο!

Αυτονόητο και… αυταπάντητο:

— Συνομιλίες, αλλά με πρόταξη βασικών αρχών.

Ακολούθησαν:

— Ομοσπονδία Διπεριφερειακή, όχι Διζωνική!

— Και Διζωνική, και με πολιτική ισότητα κ.λπ.

Έως τα ανήκουστα:

— Δυστυχώς, δεν δέχεται η Τουρκία, αλλά πρέπει να… σπάσουμε το αδιέξοδο!…

Και:

Όπως από υποχώρηση σε υποχώρηση, αντί να εκθέσουμε την Τουρκία, έχουμε… εκτεθεί –και– αναμεταξύ μας,

έτσι, αντί να… σπάσουμε το αδιέξοδο, έχουμε… σπάσει τα μούτρα μας!…

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/592814/pros-katafatsellomenoys