Με τα μυαλά του 1897

Print Friendly, PDF & Email

30 Δεκέμβριος 2018, 18:00

Του Γιάννη Σπανού

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ 1897 ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΗΚΕ “ΑΤΥΧΗΣ” ΕΝΩ ΗΤΑΝ ΒΛΑΚΩΔΗΣ, ΕΞ ΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑ ΤΩΝ 30 ΗΜΕΡΩΝ

Το 1897 η Ελλάδα υπέστη εξευτελιστική ήττα. Διότι μπήκε σε πόλεμο με την Τουρκία παρασυρόμενη από τους θερμόαιμους της εποχής, χωρίς να είναι προετοιμασμένη. Κατά τον Χαρίλαο Τρικούπη ο ελληνικός στρατός ήταν μια αγέλη. Παρέταξε τρεις Μεραρχίες με «Γκράδες» και «Σεσαπώ», ενώ ο εχθρός διέθετε οκτώ Μεραρχίες με επαναληπτικά «Μάουζερ» και πυροβόλα «Κρουπ» Γερμανών που εκπαίδευαν και διοικούσαν τα «ασκέρια». Μόνο το ελληνικό Ναυτικό υπερτερούσε με τρία θωρηκτά 4 χιλ. τόνων, ταχύτητας 17 μιλ. (Ύδρα, Σπέτσαι, Ψαρά) και οι αντίπαλοι είχαν το «Μεσουδιέ» και το «Χαμιδιέ» που υστερούσαν. Αυτή η ναυτική υπεροχή απέκλεισε τις ελληνικές θάλασσες από τους Τούρκους που απέφυγαν ναυμαχίες.

Πλέον τούτων η Ελλάδα ήταν χωρισμένη ως συνήθως. Ο Πρωθυπουργός Δηλιγιάννης παραιτήθηκε και την πρωθυπουργία ανέλαβε ο Δ. Ράλλης. Μοναδικός στρατηγός ο ανεπαρκής διάδοχος Κωνσταντίνος, 29 χρονών, που με τους πρίγκιπες αδελφούς του ενδιαφέρονταν για άλλα. Σήμαναν υποχώρηση κι εκείνοι γλεντούσαν με τις Αγγλίδες νοσοκόμες που βρέθηκαν περιέργως στο μέτωπο! Διοικητικά και εξοπλιστικά η Ελλάδα υστερούσε απογοητευτικά, ενώ διπλωματικά βρισκόταν σε απελπιστική κατάσταση. Ο Αριστίτ Μπριάν χαρακτήριζε τον διάδοχο ηλίθιο και πέρα απ’ αυτά ήταν εραστής της νύμφης του Κωνσταντίνου, της ατυχούς Μαρίας Βοναπάρτη, συζύγου του πρίγκιπα που τον έλεγαν και «Πασατέμπο» λόγω ανομολόγητου πάθους. Η ήττα ήταν προδεδικασμένη. Χωρίς οπλισμό, χωρίς ηγεσία, για την έκβαση δεν χωρούσε αμφιβολία. Ο πόλεμος του ’97 χαρακτηρίστηκε «ατυχής» ενώ ήταν βλακώδης, εξ ου και η πανωλεθρία των 30 ημερών.

Η θλιβερή αυτή κατάσταση συνεχίστηκε μέχρι την ανάληψη της εθνικής ηγεσίας από τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1910. Ο ευφυέστερος των Ελλήνων πολιτικών, προερχόμενος από την Κρήτη των αλλεπάλληλων απολυτρωτικών κινημάτων και την κοινή πεποίθηση της απόλυτης ανάγκης της πολεμικής ετοιμότητας, παρέκαμψε τις εξουσιαστικές εγωπάθειες των προκατόχων του, οι οποίοι, πλην του Τρικούπη, στερούνταν ηγετικών ικανοτήτων, αναγνώρισε την υπεροπλία του εχθρού, την άρτια στρατιωτική εκπαίδευση, στην οποία διακρίνονταν αναντίρρητα οι Γερμανοί στρατιωτικοί διοικητές, και χωρίς αναστολές εφάρμοσε την επιτακτική τακτική αναδιοργάνωσης του στρατού, εξοπλισμού και οργάνωσης του κράτους, τη διπλωματική υπεροχή και τη συμμαχική οχύρωση, ώστε πολεμικά και πολιτικά να υπερακοντίζει τον εχθρό. Προώθησε δεσμευτικά τις σχέσεις με Γαλλία (αξιωματικοί εκπαιδευτές και εξοπλισμός), Βρετανία (δάνεια) και συμμάχησε με Σερβία, Μαυροβούνιο, Βουλγαρία, με βάση τα κοινά συμφέροντα, όπως η εκδίωξη των Τούρκων από τη Βαλκανική.

Σε μια διετία ο Βενιζέλος απάλλαξε την Ελλάδα από τις συνέπειες της ήττας του 1897, την ψυχολογική καταπίεση από τον εξευτελισμό, έπεισε τον λαό ότι μπορούσε να επανακτήσει την εθνική του αυτοπεποίθηση και υπέβαλε στη συλλογική συνείδηση την αναγέννηση του κράτους. Έδωσε στο έθνος ελπίδες. Να υπενθυμίσω τον Μέγα Αλέξανδρο; Τον ρώτησαν τι κράτησε για τον εαυτό του, αφού όλα τα αγαθά της βασιλείας του τα έδωσε στη στρατιά του κι απάντησε: Εγώ κράτησα τις ελπίδες! Ο Βενιζέλος κάλυψε στρατιωτικά και οικονομικά την Ελλάδα κι έπεισε τους Έλληνες να μετουσιώσουν σε ελπίδες τα επιτεύγματα. Στέριωσε τα όνειρα του έθνους. Και το οδήγησε στις εθνικές εξορμήσεις των βαλκανικών πολέμων του 1912-13, επεκτείνοντας την Ελλάδα από τη Μελούνα μέχρι τη Ροδόπη. Και εδώ επιβάλλεται η σύγκριση:

Εμείς βρεθήκαμε παγιδευμένοι από τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου της 19ης Φεβρουαρίου 1959. Γνωρίζαμε ότι ήταν ετεροβαρείς και θνησιγενείς. Ότι θα τις κατέλυαν οι Τούρκοι που προετοιμάζονταν στρατιωτικά πριν στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής στο Λάνκαστερ Χάους. Αδιαμφισβήτητη απόδειξη το πλοιάριο «Ντενίζ», με τους υπαλλήλους του τουρκικού Υπουργείου Αμύνης που κουβαλούσε όπλα και βόμβες στις 18 Οκτωβρίου 1959. Γνωρίζαμε ότι το λαθρεμπόριο όπλων και «γιουρούκηδων» συνεχιζόταν από τις ελεγχόμενες ακτές. Γνωρίζαμε ότι η Τουρκία προπαρασκευαζόταν να εισβάλει και να καταλάβει εδάφη μας κι όμως υπνώτταμε στον λήθαργο των ηγεμονικών ψευδαισθήσεων και της ακατάσχετης αυταπάτης.

Ακούαμε τα ουρλιάσματα της επερχόμενης προδοσίας, οι κίνδυνοι ήταν ορατοί, αλλά ο Μακάριος «επίστωνε τη χούντα με λογική» και μαζοχιστικά απέκλειε την εισβολή. Το κράτος δεν μερίμνησε να οχυρώσει την πατρίδα που έτρεμε από το ψύχος της μοναξιάς της. Και όταν οι βόμβοι των τουρκικών αεροπλάνων και οι ερπύστριες του Αττίλα ανατάρασσαν την Κύπρο, η πολυχρονεμένη ηγεσία έτριβε κατάπληκτη τα μάτια της, διερωτώμενη αν βρισκόταν ακόμη στις αγκάλες του Μορφέως!

Αλλά δεν σταματά εδώ η τραγωδία της στενοκεφαλιάς. Η Τουρκία ενέτεινε τις προειδοποιήσεις της για ολοκλήρωση της κατοχής. Επαναλαμβανόμενη ιστορία 44 χρόνων. Και οι πολιτικάντηδες εξαγόραζαν ψηφοφόρους, επένδυαν σε έργα χλιδής, αφήνοντας ορθάνοιχτες τις κάσες του δημοσίου χρήματος στα χέρια των ευνοούμενων αρπακτικών, χωρίς να νοιάζονται για αντιμετώπιση της εισβολής. Τώρα αυλακώνουν τις θάλασσές μας τα πλήθη των τουρκικών πολεμικών, τα σμήνη των αεροπλάνων σχίζουν τους αιθέρες μας, οι φοβέρες απειλούν την υπόστασή μας και δεν υπάρχει μια συστοιχία πυραύλων προς ανακοπή της απειλής. Ο Σημίτης καθήλωσε τους πυραύλους μας στην Κρήτη, κυβερνήσεις δεκαετιών κοιμόντουσαν τον νήδυμο.

Στη μητέρα πατρίδα οι απατεώνες αγοράζουν ανάκτορα για παλλακίδες και νεαρές συζύγους και άχρηστα υποβρύχια, καταργούν τον Θουκυδίδη και τον Ηρόδοτο (Σ. Τριφκόβιτς), οι νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα (350.000 κατά Πωλ Κρ. Ρόμπερτς) και περιθωριοποιούν τον Βενιζέλο που τους κληροδότησε νίκες, ευφυΐα, προνοητικότητα, ευθύνη και ιστορία…

ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/547100/me-ta-myala-tou-1897