22 Ιανουάριος 2017
Του Κωστάκη Αντωνίου
Ο ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΗΣΥ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΑΚΕΛΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
Τι έδωσαν και τι πήραν οι δύο πρώην «προαιώνιοι αντίπαλοι», και πώς βρέθηκαν σήμερα στο ίδιο πολιτικό μετερίζι, να μάχονται εναντίον όλων για τη λύση που προκρίνουν στο εθνικό θέμα
Η κάθαρση του ΔΗΣΥ από τα εθνικιστικά στοιχεία του και η αποδοχή των θέσεων ΑΔΗΣΟΚ από το ΑΚΕΛ
Ακόμη και σε περιόδους έντονων συγκρούσεων Δημοκρατικού Συναγερμού και ΑΚΕΛ, δύο πολιτικοί, ο Χρήστος Πουργουρίδης και ο Μιχάλης Παπαπέτρου, επέμειναν σταθερά και σθεναρά: «Δημοκρατικός Συναγερμός και ΑΚΕΛ οφείλουν να συνεργασθούν και να συμπήξουν συμμαχία, αν πρόκειται να πετύχουμε λύση στο Κυπριακό».
Δεν ήταν μονάχα η εμβέλεια μίας τέτοιας συνεργασίας η οποία θα αποτελούσε μοχλό ώθησης της λύσης από τον λαό, αλλά οι δύο πολιτικοί, όπως και πολλοί άλλοι, διέβλεπαν πως η συνεργασία επεβάλλετο όχι απλώς από τις παραπλήσιες, αλλά σχεδόν ταυτόσημες θέσεις και την κοινή φιλοσοφία των δύο κομμάτων στο εθνικό θέμα.
Ποία ήταν η αντίδραση των ηγεσιών των δύο κομμάτων σε αυτές και άλλες παρόμοιες τοποθετήσεις; Ο μεν ΔΗΣΥ συναινούσε… σιωπηρά, το δε ΑΚΕΛ έσχιζε τα ιμάτιά του και διαλαλούσε πως τέτοια συνεργασία και συμμαχία ήταν αδύνατο να επιτευχθεί, λόγω των τεράστιων ιδεολογικών διαφορών των δύο κομμάτων αλλά και των διαφορών που τους χώριζαν στο Κυπριακό. Στην πραγματικότητα, οι ηγεσίες του ΑΚΕΛ κατανοούσαν ότι ελάχιστες ήταν οι διαφορές και μπορούσαν να συγκερασθούν, αλλά ο μεγάλος φόβος ήταν η αντίδραση των ψηφοφόρων του κόμματος, οι οποίοι δεν θα ενέκριναν ποτέ μία τέτοια συμμαχία ή σύμπλευση.
Σήμερα ασφαλώς, ο Πουργουρίδης, ο Παπαπέτρου, οι ανανιστές και οι επαναπροσεγγιστές και στα δύο κόμματα και πέραν αυτών τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση, βλέποντας πως δικαιώνονται και πως εκείνο το οποίο εθεωρείτο αδύνατο πριν από μερικά χρόνια, πραγματοποιείται στο υψηλότερο επίπεδο. Χρειάστηκε, βεβαίως, να γίνουν «θαρραλέα βήματα» και από τις δύο πλευρές.
Ο ΔΗΣΥ, κυρίως, ως πυλώνας εθνικοφροσύνης και κόμμα εθνικιστικό, αφαίρεσε και το τελευταίο εθνικιστικό στοιχείο που το καθιστούσε κόκκινο πανί για το ΑΚΕΛ. Δεν ήταν καθόλου τυχαία η δήλωση του Αβέρωφ Νεοφύτου, πως «στον ΔΗΣΥ δεν υπάρχουν πια εθνικιστές». Όντως αυτό έγινε. Εκείνο το μεγάλο σούπερ μάρκετ που έφτιαξε ο Κληρίδης, στο οποίο χωρούσαν όλοι -μακαριακοί, αντιμακαριακοί, ομοσπονδιακοί και αντιομοσπονδιακοί, ακροδεξιοί και κεντρώοι, ενωτικοί και ανθενωτικοί- και πουλούσε από όλα, μετατράπηκε σε κατάστημα «πώλησης» ενός μοναδικού προϊόντος: Του ανανικού.
Ο ΔΗΣΥ στέγαζε πάντοτε ελληνοκεντρικούς. Στελέχη και ψηφοφόροι είχαν πάντοτε το βλέμμα στραμμένο προς τον Παρθενώνα και την Ακρόπολη. Σιγά σιγά, το ελληνοκεντρικό στοιχείο είτε αναπληρώθηκε από το επαναπροσεγγιστικό, είτε ευσχήμως ετέθη εκτός κόμματος, είτε η έκφρασή του ελέγχθηκε ή αυτοελέχθηκε.
Ο πάλαι ποτέ «πυλώνας της εθνικοφροσύνης» εμβολιάστηκε με τις διαχρονικές ακελικές «αξίες». Ο Νίκος Αναστασιάδης κάλεσε τους Έλληνες Κυπρίους να αποκόψουν τον ομφάλιο λώρο με την Ελλάδα, η ΝΕΔΗΣΥ και η ΕΔΟΝ «αδελφοποίηθηκαν» στα επαναπροσεγγιστικά γήπεδα της Τσετίν Καγιά, ο ΔΗΣΥ προχώρησε σε επιθέσεις εναντίον ελληνικών κυβερνήσεων (Τσίπρας, Βαρουφάκης, Κοτζιάς), και τέλος πάνω από όλα κατέστη κομματική θέση η αποδοχή από τον ΔΗΣΥ των ακελικών θέσεων, πως οι Τουρκοκύπριοι κατεσφάγησαν από τους Ελληνοκυπρίους, και συνεπώς δικαιούνται να επικαλούνται αίσθημα ανασφάλειας, το οποίο πρέπει να αναγνωρισθεί από την ελληνοκυπριακή πλευρά. Πρωτοφανής κατακρεούργηση των ιδεολογικών και ελληνοκεντρικών αρχών του Δημοκρατικού Συναγερμού, προκειμένου να προσεγγίσει το ΑΚΕΛ και να το πείσει πως απέβαλε τον εθνικιστικό του χαρακτήρα.
Αφελληνισμός
Επί ημερών Νίκου Αναστασιάδη-ΔΗΣΥ εκδηλώθηκε η μεγαλύτερη εκστρατεία αφελληνισμού, που ούτε επί διακυβερνήσεως ΑΚΕΛ αποτολμήθηκε.
Η ελληνοκεντρική παιδεία κατέστη επαναπροσεγγιστική, οι λεγόμενες μικτές τεχνικές επιτροπές για τον πολιτισμό, την παιδεία την πολιτιστική κληρονομιά, κατέστησαν κράτος εν κράτει και πραγματικοί αφέντες στη χάραξη πολιτικών. Παραστάσεις κυπριακών και ελλαδικών κρατικών θεάτρων σε τουρκοκατεχόμενα αρχαία θέατρα, αλλαγές ελληνικών τοπωνυμίων χωριών με τοπωνυμίες που έδωσε το ψευδοκράτος, παιδομαζώματα ανήλικων μαθητών και μεταφορά τους σε συγκεντρώσεις όπου Αναστασιάδης και Ακιντζί έδιδαν φροντιστήρια υπέρ της διζωνικής, επισκέψεις Ελληνοκυπρίων εκπαιδευτικών σε σχολεία των κατεχομένων, ηχηρές παρουσίες ηγετών και στελεχών του ΔΗΣΥ, μαζί με στελέχη του ΑΚΕΛ, σε επαναπροσεγγιστικές συγκεντρώσεις, απαγόρευση εκδρομών στην Ελλάδα για να μην «προάγεται το εθνικιστικό αίσθημα των νέων», οδηγίες για μη επισκέψεις μικρών μαθητών στα Φυλακισμένα Μνήματα, επειδή η θέα της αγχόνης μπορεί να προκαλέσει ψυχολογικά τραύματα, και άλλα πολλά, συνθέτουν ένα πραγματικό όργιο αποτίναξης του «εθνικισμού», το οποίο απετέλεσε το «καθαρτήριο» του ΔΗΣΥ από τα «σοβινιστικά» του σύνδρομα.
Όλη αυτή η «αυτοκάθαρση» του μεγαλύτερου προπυργίου της εθνικοφροσύνης, η συμφιλίωση των μαζών μέσα από τις επαναπροσεγγιστικές συγκεντρώσεις, η κοινή συμμετοχή στελεχών των δύο κομμάτων στα αγγλοαμερικανικά επαναπροσεγγιστικά σεμινάρια δεν μείωσαν απλώς τις χαώδεις ιδεολογικές διαφορές ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ. Τις εκμηδένισαν παντελώς.
Οι ηγέτες του ΑΚΕΛ έκριναν πως δημιουργήθηκαν πια οι συγκυρίες για κοινούς βηματισμούς και συμμαχίες μεταξύ των δύο κομμάτων και για μία κοινή συμπόρευσή τους στο Κυπριακό. Ένα αποσκελετωμένο από εθνικιστικά στοιχεία και αρχές ΔΗΣΥ, πλήρως προσανατολισμένο σε μία νέα εποχή επικράτησης της «νεοκυπριακής συνείδησης», αποτελούσε τη μεγαλύτερη υπηρεσία την οποία μπορούσε να προσφέρει ο ΔΗΣΥ στο ΑΚΕΛ.
Ο Δημοκρατικός Συναγερμός, σήμερα, απολάκτισε όλες τις αρχές και τις αξίες που πρέσβευε από της ημέρας της ίδρυσής του, προκειμένου να συμπαρασύρει τον μεγάλο σύμμαχο στην πραγματοποίηση της αναζητούμενης από το 2004 αυτοδικαίωσής του. Έδωσε τα πάντα και αποδέχθηκε πλήρως τη νεοκυπριακή φιλοσοφία του «αιωνίου αντιπάλου».
ΑΚΕΛ: Θυσιάζει ψηφοφόρους
Ο ΔΗΣΥ παρέδωσε την εθνικοφροσύνη του και τον ελληνοκεντρισμό του. Το ΑΚΕΛ τι έδωσε;
Απολύτως τίποτε, όσον αφορά τις κοσμοθεωρίες και τη φιλοσοφία του στο εθνικό θέμα. Αλλά στην πράξη ανατίναξε τις γέφυρες με τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου, αν και πάντοτε ελπίζει σε αποστάτες του χώρου, ώστε σε περίπτωση μη λύσης και εκλογών, να επανασυστήσει συμμαχίες. Έδωσε όμως και κάτι άλλο, πολύ πιο ουσιώδες και απαραίτητο. Απολάκτισε ψηφοφόρους του. Θυσίασε μάζες για να κερδίσει τον ΔΗΣΥ. Διότι οι ψηφοφόροι του κόμματος, σε άγνωστο ποσοστό, έχουν αποδείξει πως δεν εγκρίνουν τέτοιες άνευ αρχών και παρά φύσιν συνεργασίες με το άλλο πολιτικό άκρο.
Το ΑΚΕΛ έχει μετατραπεί σε ένα φορέα θέσεων ΔΗΣΥ-ΑΔΗΣΟΚ. Δεν έχει να κερδίσει σχεδόν τίποτα σε αριθμό ψηφοφόρων. Έχει να χάσει όμως πολλά από την αποστασιοποίηση ψηφοφόρων του. Και μπορεί η ηγεσία του να το απορρίπτει, αλλά η συρρίκνωση του 1986 και των τελευταίων βουλευτικών εκλογών δείχνουν πως κομματικός πατριωτισμός δεν νοείται, όταν το ΑΚΕΛ συμπλέει και συνεργάζεται με τον «προαιώνιο εχθρό»…
ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/politics/398034/pos-metallaxthike-to-frourio-tis-ethnikofrosynis
