20/8/2026
γράφει ο Δρ. Άρης Πετάσης*
Προσπαθώ να αντιληφθώ γιατί επιμένουμε σε επανέναρξη «συνομιλιών» και μάλιστα «απ’ εκεί που μείναμε»–ως σαν να μείναμε κάπου που: α) λυτρώνει τους Έλληνες της Κύπρου από την κατοχή και τις εκατοντάδες χιλιάδες έποικους, β) ενδυναμώνει την Κυπριακή Δημοκρατία, και γ) δημιουργεί κανονικό κράτος αντί «συνιστώντα κρατίδια» και Bantustans του Apartheid. Το «που μείναμε» παραμένει μυστήριο—όπως μυστήριο είναι το κάθε ύποπτο.
Συσχετισμοί δυνάμεων. Στην καλύτερη περίπτωση, τυχόν «συνομιλίες» θα επιδεινώσουν το στάτους κβο και στην χειρότερη θα εκμηδενίσουν τους Έλληνες της Κύπρου ως το κύριο στοιχείο στο νησί. Απλά, οι συνθήκες και οι συσχετισμοί δυνάμεων δεν έχουν αλλάξει υπέρ μας από την εποχή του «εκεί που μείναμε» στο Crans-Montaña πριν 10 τόσα χρόνια. Για όσους έχουν την ψευδαίσθηση πως τώρα η Δύση/ΝΑΤΟ/ΕΕ θα πιέσουν την Τουρκία, απλά υπενθυμίζω πως σήμερα η Τουρκία κατασκευάζει 3 νέα στρατιωτικά κέντρα διοίκησης στην βάση του αμυντικού σχεδιασμού του ΝΑΤΟ. Επιπρόσθετα, δημιουργεί το Ay Yildiz στην Άγκυρα —διακλαδικό στρατηγείο ή Τούρκικο ‘Πεντάγωνο.’ Αντίθετα, η Ελλάδα συνεχίζει να αποτελεί σύμπλεγμα στρατοπέδων του ΝΑΤΟ στον δια αντιπροσώπου πόλεμο του εναντίον της Ρωσίας.
«Συνομιλίες» αυτοχειρίας. «Συνομιλίες» και «κινητικότητα» αποτελούν λέξεις πονηρές και ψευδεπίγραφες, αλλά εύηχες—παραπλανούν και τυγχάνουν εκμετάλλευσης από επιτήδειους της πολιτικής. Ενδεικτικό το γεγονός πως με το άκουσμα πως επίκεινται «συνομιλίες» η Ελληνική κυβέρνηση έσπευσε να δηλώσει θριαμβευτικά πως: «ήταν με δικές μας πρωτοβουλίες που φθάσαμε στην ‘κινητικότητα’.» Και οι δύο λέξεις δημιουργούν αίωλες ελπίδες καθώς και ψευδαίσθηση πως πρόκειται για κάτι θετικό. Όμως, ο αντικειμενικός και ιστορικά διαβασμένος παρατηρητής, γνωρίζει καλά πως οι «συνομιλίες» των τελευταίων 50 ετών σήμαιναν μόνο δικές μας παραχωρήσεις προς την Τουρκία και τίποτα άλλο. Με κάθε γύρο «συνομιλιών» χειροτέρευε η θέση μας με αποκορύφωμα το σχέδιο-αυτοκτονία Κόφι Ανάν—που ως δήλωσε ο ΟΗΕ ήταν προϊόν «διαπραγματεύσεων.» Τώρα, φθάσαμε σε σημείο να εκλιπαρούμε για λύση ΔΔΟ, πράγμα που απαιτούσε η Τουρκία πριν 50 χρόνια.
Συνταγματική απάτη. Σε 4-ώρη συνομιλία μου με ξένη συνταγματολόγο παγκόσμιου κύρους, ιδιαίτερα σε συνταγματικά θέματα που άπτονται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και η οποία κατά την ταπεινή μου γνώμη γνωρίζει εξ επαγγέλματος το εθνικό μας θέμα όσο ουδείς άλλος, μου ανάφερε και τα εξής: α) «η ΔΔΟ, όσο και τα άλλα Αγγλο-Αμερικάνικης έμπνευσης σχέδια ‘λύσης,’ αποτελούν συνταγματική απάτη που αφανίζουν τον Ελληνισμό της Κύπρου», β) «το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί στους Έλληνες της Κύπρου είναι να εμπλακούν σε ανούσιες ‘διαπραγματεύσεις’ που μετά από ξένες πιέσεις και έλλειψη αντοχής της Ελληνικής πλευράς, αίφνης να βρεθούν με συμφωνία και ακόμα ένα δημοψήφισμα. Έτσι ακριβώς ήταν η πορεία του Σχεδίου Ανάν», και γ) «κάθε νέο σχέδιο δεν μπορεί παρά να βελτιώνει την θέση της Τουρκίας που το 2004 αποδέχθηκε το Σχέδιο Ανάν και πήρε τα εύσχημα από όλους: ΟΗΕ, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ‘εγγυήτρια’ Βρετανία, ΕΕ, κτλ.
Οι συντελεστές ισχύος. Δεν πρέπει να μπούμε σε «συνομιλίες» γιατί οι συντελεστές ισχύος μάλλον χειροτέρευσαν για μας, ιδιαίτερα σε ότι άφορά την ήπια ισχύ μιας Ελλάδος που βρίσκεται στην κατάσταση που γνωρίζουμε: α) αδοξία και απουσία από τα μεγάλα κέντρα λήψης αποφάσεων, β) αμφιβολίες στο εξωτερικό για το κατά πόσο η Ελλάδα θα μπορέσει ποτέ να βγει από το ένα αδιέξοδο που διαδέχεται το άλλο ώστε να αποκτήσει το αναγκαίο κύρος, γ) συνεχής δικαιολογίες και προπαγάνδα αντί αντιμετώπιση των ουσιαστικών προβλημάτων, δ) αδυναμία στο να ξεχωρίσει κανείς ποια είναι η κυβέρνηση και ποια η Ελληνική αντιπολίτευση—χωρίς αντιπολίτευση το πολίτευμα καθίσταται αμφισβητήσιμο στο εξωτερικό, και ε) μειωμένη σε μεγάλο βαθμό αποδοχή της Κυβέρνησης—πέραν των τριών από κάθε 5 πολίτες δεν την υποστηρίζουν.
Τώρα ΔΕΝ είναι η ώρα. Υπό το φως των ποιο πάνω, τώρα δεν είναι ώρα για «διαπραγματεύσεις» με μια Τουρκία που φοβερίζει. Ο John F. Kennedy μας θυμίζει πως “δεν μπορείς να διαπραγματεύεσαι με όσους λένε πως το δικό μου είναι δικό μου, και ότι είναι δικό σου είναι διαπραγματεύσιμο. » Η γνωστή φράση, «η ιστορία είναι προφήτης που κοιτάζει πίσω για να δει το τι ήταν ώστε να ανακοινώσει το τι θα είναι» του Εντουάρντο Γκαλεάνο στην δική μας περίπτωση μεταφράζεται σε, «η ιστορία προφητεύει πως κάθε ‘διαπραγμάτευση’ είναι προς το κακό μας.» Η ρήση του Μαρξ: «η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα» στην δική μας περίπτωση μεταφράζεται σε, «η ιστορία των ‘διαπραγματεύσεων’ επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν αφελής πειραματισμός και τις επόμενες σαν απειλητική τραγωδία.» Η μόνη φορά που κερδίσαμε κάτι το υπαρξιακό από την Τουρκία δεν ήταν αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων. Μας το έδωσε η νικηφόρος Ρωσία όπου στις 14 Σεπτεμβρίου 1829 υποχρέωσε την ηττημένη Τουρκία να υπογράψει για πρώτη φορά την δημιουργία Ελληνικού κράτους—Συνθήκη Ειρήνης της Αδριανούπολης.
Population replacement. Η Τουρκία επιθυμεί διακαώς την υπογραφή μας μέσα από «συνομιλίες» για να ανοίξει ο δρόμος αντικατάστασης των Ελλήνων της Κύπρου από Τούρκους—population replacement. Μεταξύ πολλών επικρατεί η εντύπωση πως στόχος της Τουρκίας είναι ο έλεγχος ολόκληρης της Κύπρου. Στηριγμένη στα ιστορικά δεδομένα, όμως, η δική μου ταπεινή εκτίμηση λέγει πως απώτερος στόχος της αλυτρωτικής-εθνικιστικής Τουρκίας είναι η ολοκληρωτική φυγή και αντικατάσταση των Ελλήνων από Τούρκους. Η τύχη των Ελλήνων, Αράβων και Αρμένιων μας προφητεύει τι θα συμβεί και στην Κύπρο. Φθάνει να εξετάσουμε τι συνέβη σε: Ίμβρο, Τένεδο, Κωνσταντινούπολη, Ανατολία, Πόντο, Δυτική Αρμενία, Τουρκόφωνο Νακόρνο Καραπάχ και κυρίως Αλεξανδρέττα Συρίας.
Καμία δυνατότητα επηρεασμού της έκβασης των «συνομιλιών». Σήμερα, η δική μας πλευρά δεν έχει καμία δυνατότητα επηρεασμού της έκβασης των νέων «συνομιλιών» γιατί πρωτίστως το Ελληνικό κράτος δεν έχει την απαιτούμενη στρατιωτική δυνατότητα—εάν την είχε, η Ελληνική Αιγιαλίτιδα ζώνη θα ήταν τώρα 12νμ ως προβλέπει το δίκαιο της θάλασσας (UNCLOS) και όχι 6νμ. Ούτε κατά διάνυα μπορούμε να προσδοκούμε σε στήριξη των ΗΕ, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, κτλ., γιατί το 2004, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ καθώς και το Ευρωκοινοβούλιο αποδείχτηκαν ανίκανοι να στηρίξουν το διεθνές δίκαιο—αντί τούτου υιοθέτησαν την υποκρισία και στήριξαν τα στρατηγικά συμφέροντα της Δύσης. Αδιάντροπα, το Σχέδιο Ανάν του 2004 έφερε το όνομα του Γενικού Γραμματέα των ΗΕ, του υποτιθέμενου εγγυητή του διεθνούς δικαίου, εξευτελίζοντας έτσι τον ρόλο και τις διακηρύξεις του ΟΗΕ. Τώρα πάλιν βλέπουμε άλλο ΓΓ του ΟΗΕ να έρχεται στην Κύπρο λίγους μήνες πριν αρχίσει να απολαμβάνει τα ωφελήματα της συνταξιοδότησης του με σκοπό να βρει άρον-άρον «λύση» πριν αφυπηρετήσει Ο συγκεκριμένος ΓΓ μίλησε πρόσφατα για την ρίψη της ατομικής βόμβας στην Χιροσίμα το 1945 αλλά παράλειψέ να αναφέρει ποιος την έριψε για να είναι αρεστός στις ΗΠΑ—αυτά περί αντικειμενικότητας του ΟΗΕ! Η συμπεριφορά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2004 ήταν υποκριτική εφόσον διά ανατάσεως των χειρών στήριξε το Σχέδιο Ανάν πανηγυρικά—καλούσε δε τους Έλληνες να ψηφίσουν σχέδιο που θα τους αφάνιζε. Το ψήφισμα της 21ης Απριλίου 2004 ανάφερε πως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: «Καλεί τους πολίτες της Κύπρου να επιδείξουν πλήρη υπευθυνότητα (sic), συνέπεια και αφοσίωση στην ιδιότητά τους ως πολιτών της ΕΕ, και να αδράξουν αυτή την ιστορική ευκαιρία για την ειρηνική επανένωση της χώρας τους.» Αυτά περί αντικειμενικότητας της ΕΕ!
Συμβούλιο Ασφαλείας ΟΗΕ. Το άκρως επικίνδυνο νέο στοιχείο αφορά την Ρωσία που το 2004 κυριολεκτικά μας έσωσε από τον όλεθρο προβάλλοντας βέτο στο Αγγλο-Αμερικάνικο ψήφισμα του ΣΑ για το Σχέδιο Ανάν. Τελικά, υπερψηφίστηκε από 14 εκ των 15 μελών αλλά ευτυχώς ακυρώθηκε με βέτο της Ρωσίας. Σχετικά, η Φωνή της Αμερικής έγραφε στις 22 Απριλίου, 2004: «Το ρωσικό βέτο ματαίωσε μια προσπάθεια της τελευταίας στιγμής να πειστούν οι Κύπριοι ψηφοφόροι να εγκρίνουν ένα [Αγγλο-Αμερικάνικο] σχέδιο επανένωσης του ΟΗΕ για το νησί τους στο διπλό δημοψήφισμα του Σαββάτου.» Η σημερινή καταστροφική, και επιβαρυμμένη με αχαριστία, θέση της Ελληνικής κυβέρνησης ενάντια στην Ρωσία, ο εξοπλισμός της Ουκρανίας από και μέσω Ελλάδος και οι δηλώσεις «βρισκόμαστε σε πόλεμο με την Ρωσία,» αποκλείουν προστασία μας από την Ρωσία στο ΣΑ. Έτσι, η τυφλή υποταγή στην Αμερική-ΝΑΤΟ της Ελληνικής Κυβέρνησης συνεχίζει να ζημιώνει το εθνικό μας θέμα.
Αισιοδοξία-απαισιοδοξία. Η κάθε πράξη της Τουρκίας και η απουσία αντίδρασης από ΟΗΕ, Αγγλο-Αμερικάνους/Δύση, κτλ., είναι εκεί για αξιολόγηση από την κοινή λογική. Κάθε πράξη της Τουρκίας αποσκοπεί στην εδραίωση της θέσης της στην Κύπρο. Καμιά πράξη της δεν δείχνει χώρα που ετοιμάζεται να αποσύρει στρατεύματα και εποίκους από Κύπρο—αντιθέτως. Ενώ η Τουρκία βλέπει με αισιοδοξία το μέλλον της στην Κύπρο οι Έλληνες της Κύπρου διακατέχονται από γενική απαισιοδοξία: α) η συνεχής μείωση των γεννήσεων αποτελεί αδιαμφισβήτητη απόδειξη απαισιοδοξίας, β) η βιασύνη για αποξένωση της γης των προγόνων μας, καμουφλαρισμένη σαν «ανάπτυξη», αποτελεί άλλη ισχυρή ένδειξη απαισιοδοξίας για το μέλλον, γ) η άρνηση λαμπρών επιστημόνων να επιστρέψουν από το εξωτερικό στη Κύπρο του αβέβαιου μέλλοντος μιλά αφ’ εαυτής, κτλ.
Poisoned chalice. Υπό τις σημερινές συνθήκες οι επίπλαστες «διαπραγματεύσεις» κρύβουν μέσα τους το κώνειο της ρήσης του «poisoned chalice»–δηλαδή, «δηλητήριο μέσα στο ιερό δισκοπότηρο.» Μέσα στη εφορία πιθανών «διαπραγματεύσεων» και «κινητικότητας» ακούσαμε και το απρόσεκτο πως «η λύση θα είναι άδικη αλλά ας είναι τουλάχιστο λειτουργική και βιώσιμη.» Δηλαδή, ευχαρίστως να δεχθούμε να ζούμε στην αδικία και την υποτέλεια. Ακούσαμε επίσης πως, «τώρα είναι η ώρα της ευθύνης.» Δηλαδή, τώρα είναι η ώρα να αποδεχτούμε ‘υπεύθυνα’ πιθανό σχέδιο αφανισμού μας. Ακούστηκε και το εφύμνιο της υποχωρητικότητας, «θα πρέπει να διαφυλάξουμε τις συγκλήσεις.» Δηλαδή να επιμένουμε στις καταστροφικές υποχωρήσεις που κάναμε σε περασμένες «διαπραγματεύσεις» και εν συνεχεία να τις ενσωματώσουμε στις επόμενες μέχρι τελικής καταστροφής. Το ελεεινότερο ακούστηκε από φαντασιόπληκτο πολιτευτή: «θα βάλω (ενικός!) πλάτες για να στηρίξω την ‘επανένωση’ της Κύπρου» ξεχνώντας πως το καλό δεν χρειάζεται κανενός τις πλάτες! Παρεμπιπτόντως, η λέξη «επανένωση» αποτελεί κωδικό του «ας μας δώσει η Τουρκία ότι προαιρείται για να τελειώνουμε.»
Αναξιοπρέπεια και ενδοτισμός. Η επιστήμη της ψυχολογίας επιμένει πως οι υποχωρητικοί στερούνται αξιοπρέπειας και αποδέχονται κάθε ταπεινωτικό. Επειδή στην ψυχολογία ο ενδοτισμός αποτελεί στοιχείο ψύχωσης εισηγούμαι επίσκεψη του τίτλου: «Πώς να ξεπεράσετε την αυτοκαταστροφική επιθυμία του να υποχωρείτε μπροστά στον κάθε [Τούρκο] επιδρομέα». Εν κατακλείδι, ως έχουν τα πράγματα, τίποτα δεν μπορούμε να κερδίσουμε από «διαπραγματεύσεις» ενώ θα διατρέξουμε μέγα κίνδυνο περαιτέρω χειροτέρευσης του Τουρκικού προβλήματος της Κύπρου.
Πότε διαπραγματευόμαστε; διαπραγματευόμαστε μόνο όταν διαφαίνεται προοπτική που θα μας επιτρέπει να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα που απολαμβάνουν οι ελεύθεροι και αξιοπρεπείς άνθρωποι. Τότε μόνο θα έχει νόημα το «εάν δεν συνομιλήσουμε πως θα βρούμε λύση» των όσων βιάζονται για [επιζήμιες] «συνομιλίες». Πότε διαπραγματεύεται η Τουρκία; όταν βεβαιωθεί πως θα προσθέσει στα κεκτημένα των προηγούμενων «διαπραγματεύσεων» ή όταν διαφαίνεται ενδεχόμενη παράδοση της Κύπρου διά υπογραφής μας.
*Συγγραφέας σειράς βιβλίων με θέμα την ηγεσία και στρατηγική. Τίτλος του τελευταίου του βιβλίου (που θα εκδοθεί εντός των ημερών—«Lamenting the Loss of Ethical Decision-Making» subtitled: The Illusion of Rational Leadership” («Θρηνώντας την Απώλεια της Ηθικής στη Λήψη Αποφάσεων» με υπότιτλο: «Η Ψευδαίσθηση Περί Ορθολογικής Ηγεσίας»)—όλα του τα βιβλία βρίσκονται στην ΑΜΑΖΟΝ.Com
aris.petasis@petasisassociates.com
ΠΗΓΗ:https://www.militaire.gr/h-kypros-apeileitai-apo-synomilies-kai-kinitikotita/
