ΜΑΤΑΙΟΙ αποβαίνουν, ξανά, οι σχεδιασμοί Λευκωσίας και Αθηνών για τον ευρωπαϊκό δελεασμό της Τουρκίας, προκειμένου η Άγκυρα να εγκαταλείψει την επεκτατική της πολιτική εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδος. Μάταιες προαλείφονται και οι συντηρούμενες προσδοκίες πως οι «κυπρογενείς υποχρεώσεις» της Τουρκίας στην ενταξιακή της πορεία και τα όσα οφέλη προϋπολογίζεται ότι θα εισπράξει από την ΕΕ, θα την ωθήσουν να προβεί σε υποχωρήσεις, στις ύστατες πρωτοβουλίες του απερχόμενου Γ.Γρ. του ΟΗΕ Γκουτέρες για «λύση» του Κυπριακού. Ο Ερντογάν το επιβεβαιώνει τώρα και αυτοπροσώπως και φωνηέντως, 17.8.2026, ότι «η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα για την Άγκυρα».

– Βέβαια, επί δεκαετίες διαπιστωμένη είναι, έστω και μη ομολογημένη, η αλήθεια ότι, ακόμα και από πριν ανέλθουν το 2002 στην εξουσία οι Ισλαμιστές του Ερντογάν, ουδέποτε υπήρξε πραγματική προτεραιότητα για την Άγκυρα η ένταξη στην ΕΕ.

– Για πλειάδα λόγων. Ορατών ή εξιχνιαζομένων και στο παλαιόθεν ισχύον κεμαλικό είδος και στον επί 24ετία ήδη προστιθέμενο ισλαμιστικό χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος του τουρκικού καθεστώτος:

(α) ΑΠΟΤΕΛΕΙ υπαρξιακή ανάγκη του τουρκικού κράτους ν’ αποφύγει τον εξευρωπαϊσμό του. Ν’ αυτοπροστατευθεί από τον κίνδυνο «εκδημοκρατισμού» που εγκυμονούν τα πολιτειακά πρότυπα των φιλελεύθερων συστημάτων που ισχύουν στα κράτη της ΕΕ κι απαιτούνται για τα υπό ένταξη: Ανάπτυξη Κράτους Δικαίου και Ατομικών Ελευθεριών βάσει των κανόνων της ΕΕ, συνειδητά κι ορμεμφύτως εκλαμβάνονται στην Άγκυρα ως απειλή υπόσκαψης και μέγας κίνδυνος για τα θεμέλια, τη δομή, τη συνοχή και την φύση του εν εξουσία κρατούντος 103 χρόνια (1923-2026) τουρκικού συστήματος «Τζουμχουριετί».

(β) ΚΑΤΑ ΣΥΜΦΥΤΟ εξίσου μείζονα λόγο, οι επεκτατικές επιδιώξεις της Τουρκίας, ιδίως και πρωτευόντως σε βάρος Κύπρου και Ελλάδος, αποδείχθηκε πως αποτελούν «ιερό κοράνι», διαρκή και αταλάντευτη επιμονή του ονόματι Türkiye Cumhuriyeti κράτους, που η Άγκυρα (όλων ανεξαιρέτως των διαδοχικών της κυβερνήσεων) δεν υποστέλλει αλλά διευρύνει και, πολύ περισσότερο, δεν επιτρέπει να εξοβελιστεί από οιανδήποτε πιθανότητα προσαρμογής στα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ, στη συνέντευξή του τη Δευτέρα, 17η Αυγ. 2026, σ’ εκπομπή του Al Jazeera Arabic, δήλωσε ότι η ένταξη στην ΕΕ δεν βρίσκεται πλέον ψηλά στην ατζέντα της Άγκυρας. Ανέφερε ακόμη πως επειδή η Ευρώπη δεν δείχνει πραγματική διάθεση για την ένταξη της Τουρκίας, χαμένη θα είναι η Ευρώπη.

– Ακριβέστερη ερμηνεία: Όταν ο επί 24 χρόνια Μονοκράτωρ στην Τουρκία λέει ότι «η ΕΕ δεν δείχνει πραγματική διάθεση», εννοεί σαφέστατα πως η ΕΕ δεν δείχνει προθυμία να συμβιβαστεί και δεν υποτάσσεται στις απαιτήσεις της Τουρκίας για το είδος της ένταξης που η Άγκυρα απαιτεί. Αυτή η τουρκική λογική δεν είναι καινούργια. Δεν είναι ερντογανικής πατρότητας. Πάντοτε υπήρχε, κραταιά ανυποχώρητη και στους προκατόχους της εξουσίας της Türkiye Cumhuriyeti, σε διάφορους τόνους.

– Πριν από χρόνια λ.χ. ο κεμαλιστής Μουμτάζ Σοϊζάλ (1929-2019), συνταγματολόγος, βουλευτής, υπ.Εξ. της Πρωθυπουργού Τανσού Τσιλέρ και μονίμως πρωτοσύμβουλος του Ραούφ Ντενκτάς, στην εναντίωσή του κατά της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ έφτανε ώς το επιχείρημα ότι «ακόμα και οι απόγονοι των εκδιωχθέντων από τη Σμύρνη το 1922, με τα εν ΕΕ ισχύοντα, θα επανακτούσαν την γενέτειρα πατρίδα τους»…

– Δείγμα της ερντογανικής, τώρα, αντίληψης επιδείχθηκε λ.χ. και προ μηνών με τις δηλώσεις του Υπ.Εξ. της Τουρκίας στην Αυστρία, όπου κατηγορούσε την ΕΕ ως… υποχείριο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε συνέντευξη Τύπου στη Βιέννη, 30.4.2026, με την Αυστριακή ομόλογό του, Μπεάτε Μάινλ-Ράισινγκερ, ο Χακάν Φιντάν είχε πει: «Όταν η Ευρώπη και η Τουρκία έρχονται μαζί, προκύπτει ένας πληθυσμός 500 εκατομμυρίων και αυτός ο πληθυσμός έχει πολλούς τομείς στους οποίους μπορεί να συνεργαστεί. Ενώ θα μπορούσε να επιτευχθούν κοινά παραδοτέα σε όλους αυτούς τους τομείς με έναν πληθυσμό 500 εκατομμυρίων, μια χώρα με λιγότερο από ένα εκατομμύριο πληθυσμό [η Κύπρος] μπορεί σε μεγάλο βαθμό να το εμποδίζει αυτό και κανείς να μην μπορεί να πει τίποτα»…

Φωτογραφημένοι 7.11.2024 Ερντογάν, Μητσοτάκης, Χριστοδουλίδης έτυχαν μαζί σε τραπεζάκι για καφέ στην 5η Σύνοδο της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας στη Βουδαπέστη, με συγκαθήμενους τον Αλβανό Πρωθυπουργό, Έντι Ράμα, τον Τούρκο υπ.Εξ., Χακάν Φιντάν και τη διερμηνέα τού Ερντογάν, Φατιμά Γκιουλχάμ Αμπτουσάναμπ.

Ούτε αυτά είναι καινοφανείς εκπλήξεις κι ανεξήγητες συμπεριφορές της Τουρκίας. Όμοια γαρ και παραπλήσια ανέκαθεν. Διαχρονικώς διαψεύδοντας τις προσδοκίες και ματαιώνοντας τις ελπίδες ότι η πορεία της Τουρκίας προς την ΕΕ θα παρήγαγε την εξαφάνιση της τουρκικής απειλής κατά της Ελλάδος και της Κύπρου.

ΣΦΑΓΕΑΣ της Κύπρου το 1974 Πρωθυπουργός του Αττίλα ήταν ο Μπουλέντ Ετζεβίτ στην πρώτη του θητεία επικεφαλής του κεμαλικού κόμματος CHP. Στην 3η του πρωθυπουργία, Δεκέμβριο 1999, έλαβε για την Τουρκία δώρο από την Αθήνα και το «ενταξιακό διαβατήριο»:

– Κατά τη Σύνοδο Κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο Ελσίνκι, η Αθήνα – με τα χειροκροτήματα της Λευκωσίας – συνυπέγραψε την υποψηφιότητα της Τουρκίας για ένταξη στην ΕΕ. Με προβεβλημένο κέρδος ότι έτσι είχε εξασφαλίσει από τους εταίρους της στην ΕΕ (όχι απ’ την Τουρκία) την πορεία ένταξης της Κύπρου, ανεξαρτήτως της «λύσης» του Κυπριακού.

– Η Αθήνα, τότε, δεν έθεσε στην Τουρκία ως προαπαιτούμενο όρο είτε (α) τον τερματισμό της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο είτε (β) την ακύρωση της νομοθετημένης από το 1995 τουρκικής Απειλής Πολέμου (Casus Belli) για το εύρος των ελλαδικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο. Σχημάτισε την πεποίθηση πως ο «εξευρωπαϊσμός» της Τουρκίας θ’ απέδιδε και στα δύο ζητήματα.

ΕΛΛΑΣ και Κύπρος, με όλες έκτοτε τις διαδοχικές τους κυβερνήσεις, επιβίβασαν την πολιτική τους για το Κυπριακό και τα ελλαδο-τουρκικά στη βάρκα της ελπίδας. Οραματιζόμενες ότι η πορεία ένταξης της Άγκυρας και οι μοχλοί της ΕΕ θα ελλιμένιζαν τις εξελίξεις στην απανεμιά τερματισμού της τουρκικής απειλής. Η διαδραμούσα 26ετία 1999-2026, καθ’ όλη τη διάρκειά της, διέψευσε κάθε τέτοια ελπίδα. Ματαίωσε όλες τις προσδοκίες. Αντιθέτως, εκτράχυνε την τουρκική βουλιμία σε επιπρόσθετη κλιμάκωση της νεο-οθωμανικής της στρατηγικής, ως τα «σύνορα της καρδιάς» του Ερντογάν, με κεκτηθείσα και την αυτοπεποίθηση ότι εκλαμβάνεται παγκοσμίως πλέον ως «διεθνούς εμβέλειας σκακιστής».

– Τα προϊόντα της αντίθετης προς τον εξευρωπαϊσμό διαδρομής του ερντογανισμού, μ’ εντεινόμενες οξύτερα κατά του Ελληνισμού τουρκικές απειλητικές πολιτικές στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στις ΑΟΖ, στην Αν. Μεσόγειο, με «γαλάζιες πατρίδες», «τουρκολιβυκά μνημόνια», παρενοχλήσεις υποθαλασσίων καλωδίων ηλεκτρικής ενέργειας και με τα «θα ’ρθουμε ξαφνικά ένα βράδυ», φαίνεται ν’ αφυπνίζουν επιτέλους και την Αθήνα και τη Λευκωσία.

– Υπ’ αυτήν την έννοια μπορεί να λεχθεί ότι ο Ερντογάν δικαιούται να του απονεμηθεί κι ο… τίτλος του Αφυπνιστή των ηγεσιών του Ελληνισμού. Έτσι όπως τον είδαν να τους βουλιάζει τη βάρκα της ελπίδας, στη θέση της φρόντισαν τουλάχιστον να έχουν άλλο.. πλεούμενο. Απέκτησαν ήδη την φρεγάτα «ΚΙΜΩΝ» F-601. Για ασφαλέστερους πλόες…

ΠΗΓΗ:https://simerini.sigmalive.com/article/2026/8/23/bouliaxe-e-barka-ton-elpidon/