26 Μάρτιος 2017
Με τον Πέτρο Θ. Παντελίδη
Το Κυπριακό ήταν κάποτε πρόβλημα εισβολής και κατοχής μιας χώρας-μέλους του ΟΗΕ και, από το 2004, μέλους της Ε.Ε. Ήταν πρόβλημα εθνοκάθαρσης και εποικισμού, που είναι διεθνές πρόβλημα.
Οι συνομιλίες ήταν το μόνο μέσο που είχε η κυπριακή ηγεσία για τερματισμό της κατοχής, για απελευθέρωση των κατεχομένων, για αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων. Κανένας δεν διανοήθηκε ποτέ, ότι ήταν δυνατόν να πετύχουμε απελευθέρωση και λύση του προβλήματος με στρατιωτικά μέσα.
Είμαστε ο αδύνατος, νικημένος και κατακτημένος λαός. Για τούτο και ο αγώνας παρέμεινε ειρηνικός και κατ’ ανάγκην μακροχρόνιος. Διαφορετικά θα έπρεπε να συνθηκολογήσουμε, να αποδεχτούμε τους όρους του κατακτητή και να νομιμοποιήσουμε τα αποτελέσματα της εισβολής και της κατοχής, ικανοποιώντας τα στρατηγικά σχέδια του κατακτητή.
Τα τελευταία χρόνια ανακαλύφθηκε ο όρος επανένωση, μέσα στον οποίο χώρεσαν όλα. Και η απελευθέρωση και ο τερματισμός της κατοχής και η αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων. Το μέσο για επίτευξη της «επανένωσης» είναι οι συνομιλίες, που συνεχίζονται με διακοπές για σαράντα χρόνια, χωρίς αποτέλεσμα. Μας έχουν γίνει ψύχωση. Αν, όπως γίνεται συνήθως, οι συνομιλίες φτάνουν σε αδιέξοδο, μας πιάνει πανικός. Όσο συνεχίζονται οι συνομιλίες η πλευρά μας δίνει, υποχωρεί, κάνει κωλοτούμπες, ξαναδίνει και ξανά κάνει νέες υποχωρήσεις για να διατηρήσουμε το καλό κλίμα.
Ο Τούρκος παίρνει, απαιτεί περισσότερα, ξαναπαίρνει, ανακαλύπτει νέες απαιτήσεις, ξαναπαίρνει και φτάνουμε στο αδιέξοδο, όταν πρέπει να κινήσει το δακτυλάκι του και να δώσει κάτι, από αυτά που σφετερίζεται και κατέχει παράνομα. Τότε το καλό κλίμα ξινίζει κι εμείς πέφτουμε σε μελαγχολία. Χωρίς συνομιλίες, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε.
Ούτε να απαιτήσουμε, ούτε να διεκδικήσουμε, ούτε να καταγγείλουμε, ούτε να φέρουμε εμπόδια στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, ούτε να απαιτήσουμε από την Ευρώπη, που είμαστε μέλος της, γιατί θα κακοφανίσουμε τον Μέγα Σουλτάνο, από τον οποίο αναμένουμε ματαίως να κάμει πράξη τη «θετική του ρητορική».
Πού την είδαμε τη θετική ρητορική, ένας θεός το ξέρει. Αλλά εμείς εκεί, ατού. Μόνο με συνομιλίες και συνεχείς υποχωρήσεις θα πετύχουμε την «επανένωση». Την ποιαν;
Τελευταία μπήκαν στη διαδικασία τα δείπνα. Ξεκίνησαν με το όραμα του δείπνου με ψάρι στον Βόσπορο, για να εξηγήσουμε στον Σουλτάνο αυτά που δεν καταλαβαίνουμε εμείς. Μετά κάναμε τα πράματα πιο απλά. Δείπνα σε εστιατόριο της κατοχικής γραμμής, για ίσες αποστάσεις, παραστάσεις στις κατεχόμενες και ελεύθερες περιοχές, τραγωδίες στο αρχαίο μας κατεχόμενο θέατρο, καφέδες και παγωτά στη Λήδρας. Υποκλίσεις στο Νταβός.
Τελευταία ο ατσίδας Έιντε ανακάλυψε τα δείπνα μετά οινοποσίας, που ανοίγει τις καρδιές και μειώνει τις αντιστάσεις. Όλα τα βλέπεις ρόδινα. Και θεωρείς ως επίτευγμα τις υποχωρήσεις σε αυτά που θεωρούσες κόκκινες γραμμές. Και αρχίζει να γίνεται στόχος μας η διαχρονική και απαράδεκτη απαίτηση της Άγκυρας.
Τώρα άρχισαν και τα μυστικά δείπνα της κωλοτούμπας. Οι συνομιλίες θα ξαναρχίσουν. Ο μέγας εξευτελισμός συνετελέσθη.
Του δείπνου σου του μυστικού… κοινωνών τον ΠτΔ παράλαβε, απεσταλμένε, κύριε Αβέρωφ. Γονυπετής ολοκλήρωσες τον εξευτελισμό. Και πες του να μην ξεχνά, ότι ακόμα δεν δώσατε την εκ περιτροπής. Είσαστε άνδρες έτοιμοι για όλα, φτάνει να πετύχετε την «επανένωση» με τη μεγάλη αγορά της Τουρκίας. Στο χέρι του είναι. Εσείς και προπάντων ο Άντρος τον στηρίζετε. Στηρίζετε τους δυο ηγέτες σας· λάβετε θέσεις, έτοιμοι, ψηφίστε, τελειώσαμε. Έτσι θέλει ο Ακιντζί. Ύστερα πώς θα γίνει η «επανένωση»;
Μα δεν υπάρχει έστω ένας βουλευτής με αξιοπρέπεια στο ΔΗΣΑΚΕΛ; Ένας που να πει ότι δεν δέχεται τον εξευτελισμό. Θα δούμε όταν γίνει η ψηφοφορία.
ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/416303/to-mystiko-deipno-tis-kolotoumpas
