27 Ιουνίου 2017
του Γιώργου Καλλινίκου
Στην οδό Λήδρας κάποιοι συνεχίζουν να πιστεύουν ότι με ζορνέδες και νταούλια, μπορεί να λυθεί το Κυπριακό κατά τρόπο που πραγματικά θα ανοίγει παράθυρο ελπίδας σ’ αυτό τον τόπο. Κάποιοι άλλοι φτάνουν στο σημείο να βγαίνουν στα κανάλια και να δηλώνουν ανερυθρίαστα, ότι θα αισθάνονται ασφαλείς με λύση που θα διατηρεί τουρκικό στρατό στα επίπεδα των συμφωνιών κορυφής αλλά δεν θα επιτρέπει μονομερές δικαίωμα επέμβασης. Λες και χρειάζεται περισσότερο από μια ώρα για να κουβαλήσει και πάλι με την όποια πρόφαση δεκάδες χιλιάδες εισβολείς. Φυσικά, δεν μπαίνουν στον κόπο να αναρωτηθούν, αν καταργηθεί το δικαίωμα επέμβασης, τότε γιατί να παραμείνει στρατός; Αφού υποτίθεται ότι δεν θα δικαιούται να επέμβει… Εκτός και αν προτίθεται να το κάνει και χωρίς δικαίωμα επέμβασης. Απλώς, επειδή μπορεί να το ζητήσουν οι Τ/κ… Μάλιστα, δεν διστάζουν να αυτοδιορισθούν συνήγοροι της Άγκυρας. Μας δίνουν και εξήγηση: Πρέπει κι αυτή (η Άγκυρα) να μπορεί να πουλήσει τη λύση στο εσωτερικό της! Μα αν είναι να διευκολύνουμε τον Σουλτάνο, γιατί να μην δεχθούμε την παραμονή του τουρκικού στρατού ως έχει; Μια χαρά θα μπορεί να «πουλήσει» τη λύση στο εσωτερικό της Τουρκίας…
Υπάρχουν και κάποιοι στο κυβερνητικό στρατόπεδο, όπως για παράδειγμα ο Αβέρωφ Νεοφύτου, που επαναλαμβάνουν κατά κόρον, ότι είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία αναγκάζεται να καθίσει στο τραπέζι και να συζητήσει τα θέματα ασφάλειας και εγγυήσεων. Επιδιώκουν κατ’ αυτό τον τρόπο να εξασφαλίσουν πολιτικά μπόνους. Αν υπάρξει ναυάγιο θα προτάσσουν αυτό το επιχείρημα, διεκδικώντας όφελος για την πολιτική Αναστασιάδη. Αδυνατούν, ωστόσο, την ίδια στιγμή να αντιληφθούν ότι αυτή η τεράστια «επιτυχία» αφαιρεί το χαλί από τα πόδια τους. Αν όντως το κλίμα έχει αλλάξει ριζικά ώστε να αναγκάσει την Τουρκία να βρεθεί στο τραπέζι για να συζητήσει ασφάλεια και εγγυήσεις, τότε αυτό αποτελεί το ισχυρότερο ατού για όσους δεν διεκδικούν μιαν όποια λύση. Για όσους οραματίζονται μια λύση πλήρως απαλλαγμένη από κάθε ξένη στρατιωτική παρουσία και κάθε πολιτική και διπλωματική κηδεμονία αυτού του τόπου. Αν έχουν δημιουργηθεί τέτοιες συνθήκες, που εξαναγκάζουν την Τουρκία να συζητήσει αυτό που αρνείτο επί 43 χρόνια, τότε σημαίνει ότι αξίζει τον κόπο να συνεχιστεί η προσπάθεια, ώστε να σφίξει κι άλλο η μέγγενη και να αναγκασθεί η Τουρκία να συζητήσει μια λύση χωρίς το δικό της πόδι στο νησί. Όχι επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των Ε/κ επιθυμεί να κυριαρχήσει σε βάρος των δικαιωμάτων των Τ/κ. Αλλά επειδή θεωρεί αδιανόητο εν έτει 2017 να συζητείται ένα νέο ξεκίνημα στο δύσμοιρο αυτό τόπο, με την Τουρκία (ή τον όποιο άλλο) να έχει λόγο και έλεγχο.
«Να ανοίξουμε και λίγο το παράθυρο να ακούσουμε και να δούμε τι γίνεται στον έξω κόσμο και στην περιοχή μας», υπέδειξε προχθές σε συνέντευξη του ο Αβέρωφ. Ακριβώς αυτό, κύριε Νεοφύτου. Ας κοιτάξουμε έξω από τον μικρόκοσμο της Λήδρας με τα σφυρίγματα και τα ταγκό. Έξω από τον μικρόκοσμο των ψευδαισθήσεων ότι μια όποια λύση θα μας ανοίξει πόρτα στην… τεράστια αγορά της Τουρκίας. Έξω από τον μικρόκοσμο των φόβων και του επιχειρήματος ότι επειδή η Τουρκία δεν αποδέχεται λύση χωρίς στρατεύματα και εγγυήσεις πρέπει να συμβιβαστούμε.
Η πολιτική δεν είναι στατική. Η Κύπρος δεν είναι εκείνη του ’64 ή του ’74. Ούτε καν του 2004. Σήμερα ανήκει στην ΕΕ. Αυτό είναι το εχέγγυο για ένα πραγματικό νέο ξεκίνημα σ’ αυτό τον τόπο. Σε πλαίσια αλληλοσεβασμού αλλά και αξιοπρέπειας. Αλήθεια, ποιος Ευρωπαίος μπορεί να αποδεκτεί στη χώρα του έστω κι έναν ξένο στρατιώτη; Οποιοδήποτε επεμβατικό δικαίωμα; Έχει τα κότσια ο Γιούνκερ ή οποιοσδήποτε άλλος Ευρωπαίος ηγέτης να υποστηρίξει δημοσίως κάτι τέτοιο; Το επιχείρημα περί ανασφάλειας των Τ/κ όλοι γνωρίζουν ότι πρόκειται για μπουρδολογία. Διότι χρόνια τώρα κυκλοφορούν κατά χιλιάδες ανάμεσα μας. Στα σουπερμάρκετ, στα νοσοκομεία, στα δημόσια κτήρια. Και φυσικά δεν αισθάνονται την παραμικρή ανασφάλεια. Επιτέλους, είναι καιρός οι Τ/κ να αποφασίσουν αν θέλουν να είναι στην Ευρώπη ή στην στραγγαλιστική αγκαλιά της Τουρκίας.
Αυτό είναι το μόνο όνειρο στο οποίο αξίζει να πιστεύει όποιος δεν ζει στο μικρόκοσμο της Λήδρας. Και αν οι ταγοί δεν διαθέτουν άλλες ψυχικές αντοχές, να θυμούνται ότι ο λαός διαθέτει. Διότι πιστεύουν σ’ αυτό που λέει ο τεράστιος Καζαντζάκης:
«Η ψυχή ξέρει πολύ καλά, κι ας κάνει πολλές φορές πως το ξεχνάει, πως έχει να δώσει λόγο στα πατρικά χώματα, δε λέω πατρίδα, λέω πατρικά χώματα· τα πατρικά χώματα είναι κάτι βαθύτερο, πιο σεμνό και λιγομίλητο, καμωμένο από τριμμένα παμπάλαια κόκαλα»
ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/410588/ta-patrika-chomata-to-kran-montana-kai-o-mikrokosmos-tis-lidras
