15 Οκτωβρίου 2017, 11:30 πμ
του Γιώργου Καλλινίκου
Η μέρα της εξαγγελίας ήταν τελικά μια φιέστα. Σε αμερικάνικο στυλ. Με πολλά φώτα και ένα σωρό κόσμο. Μια προσπάθεια παρουσίασης των «επιτευγμάτων» μιας πενταετίας. Ωραιοποιημένης, βεβαίως, στο μέγιστο βαθμό. Και μονόπλευρα διατυπωμένης. Διότι απουσίαζε η αρνητική πλευρά. Αυτήν δεν τολμούν οι πολιτικοί να την αγγίξουν. Ούτε καν να την αντικρίσουν. Θα τους προκαλούσε εφιάλτες… Σαφώς και δεν μπορεί οποιοσδήποτε να μηδενίσει το έργο της παρούσας κυβέρνησης. Θα ήταν μυωπική μια τέτοια ανάλυση. Όταν, όμως, παρουσιάζονται «επιτεύγματα», πρέπει να αναλύεται και πώς επιτεύχθηκαν αυτά. Σε βάρος ποιων. Πρωτίστως, πρέπει να επιμετρείται πόσο βαρύτερα είναι τα αρνητικά της συγκεκριμένης πενταετίας.
Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, λοιπόν, ξέχασε έναν δεκάλογο τον οποίο δύσκολα θα ξεχάσουν οι πολίτες. Πρώτον, ότι μετέτρεψε το «δεσμεύομαι» σε ανέκδοτο με ό,τι κάτι τέτοιο συνεπάγεται για έναν πολιτικό και δη, έναν Πρόεδρο.
Δεύτερον, ξέχασε ότι η πρώτη γελοιοποίηση του βαρυσήμαντου προαναφερθέντος όρου, ήταν η πρώτη πολιτική του πράξη. Εν μια νυκτί, πέταξε το «δεσμεύομαι» στον κάλαθο των αχρήστων και απεδέχθη το επώδυνο κούρεμα. Οδηγώντας σε φτωχοποίηση του λαού και εξαφάνιση της μεσαίας τάξης. Χιλιάδες είδαν τους κόπους μιας ζωής να εξανεμίζονται. Όποια και αν ήταν τα δεδομένα της στιγμής, μια τόσο οδυνηρή απόφαση, που ποδοπάτησε την δέσμευση την οποία είχε δώσει στο λαό μόλις μερικές μέρες προηγουμένως, επέβαλε την παραίτησή του. Αυτό επιτάσσει η πολιτική ηθική. Μόνο αν κάποτε πρυτανεύσει ένας τέτοιος κώδικας, μπορεί η πολιτική να επανακτήσει την αξιοπιστία της.
Τρίτον, παρά το ότι δεσμεύτηκε εγγράφως πριν τις εκλογές ότι δεν θα προχωρούσε σε ιδιωτικοποίηση ημικρατικών οργανισμών, έδωσε μεγάλη μάχη για το αντίθετο. Απέτυχε λόγω της ισχυρότατης αντίστασης που συνάντησε σε ΑΤΗΚ και ΑΗΚ. Εκμηδένισε, τοιουτοτρόπως, την εμπιστοσύνη που μπορεί οι πολίτες να του έχουν. Απέδειξε περίτρανα πως οι όποιες προεκλογικές υποσχέσεις, μετεκλογικά μετατρέπονται σε έπεα πτερόεντα.
Τέταρτον, πέρα από το «δεσμεύομαι», γελοιοποίησε και την έννοια των «άριστων των αρίστων». Μανιωδώς, εξαργύρωσε κάθε προεκλογική επιταγή που είχε υπογράψει, με ευτελείς συμφωνίες για αλισβερίσια μηδενικής εκτίμησης. Αποκορύφωση αυτού του προσβλητικού φαινομένου, που επέτεινε την αναξιοπιστία των πολιτικών, ήταν η φυλάκιση ενός εξ αυτών. Ο οποίος, μάλιστα, είχε τοποθετηθεί στο νούμερο 2 της Νομικής Υπηρεσίας του κράτους. Εκείνη η εκτόξευση του μεγαλοπρεπούς «Ντροπή» θα δονεί για πολλά ακόμη χρόνια το μέγαρο του Προεδρικού…
Πέμπτον, πρωτοτύπησε στην υπονόμευση και την πολεμική ανεξάρτητων θεσμών, που ο ίδιος διόρισε. Επειδή δεν του βγήκαν βολικοί στα παιγνίδια εξουσίας που επιδίωκε με τους υπουργούς του. Γενικός Εισαγγελέας, Γενικός Ελεγκτής και Διοικήτρια Κεντρικής Τράπεζας από δυνητικά παράσημα στο προεδρικό πέτο, εξελίχτηκαν, δίκην αυτογκόλ, σε λεκέδες μιας ξεπερασμένης πολιτικής νοοτροπίας.
Έκτον, για το χατίρι μιας ψευδαισθησιακής «ευθυγράμμισης των άστρων», που ανακάλυψε ένας αιθεροβάμων νορβηγός αστρονόμος, οδήγησε τον λαό να ζει σε όνειρο θερινής νυκτός επί δύο χρόνια. Για να ανακαλύψει στο τέλος ότι οι Τούρκοι παραμένουν Τούρκοι…
Έβδομον, στα πλαίσια της ίδιας ψευδαίσθησης, έφτασε στο σημείο να ανακοινώσει το κόψιμο του ομφάλιου λώρου. Τσαλαπατώντας ό,τι ο ίδιος εμφανιζόταν να πρεσβεύει επί δεκαετίες. Το νέο αναστασιαδικό δόγμα στήριξε ο υπουργός του, ανακαλύπτοντας ότι οι δεσμοί με την Ελλάδα είναι μόνο κάποιοι… πολιτισμικοί. Το προχώρησε σε ιδιαίτερα αγενές επίπεδο με την περιβόητη απάντηση περί «επισκεπτών». Βεβαίως, ισοπέδωσε πλήρως στη συνέχεια την αξιοπιστία του, όταν για εμφανέστατα προεκλογικούς λόγους, υποχρεώθηκε να ανασύρει τη φουστανέλα από την αποθήκη. Δυο μαχητικά στον αέρα, μια ηρωοποίηση του μέχρι προσφάτως «προδότη» Κοτζιά και μια «ελληνοπρεπής» στάση ήταν –νομίζουν- αρκετά.
Όγδοον, έφτασε στο σημείο να παραχωρεί κυπριακή υπηκοότητα ακόμη και σε Τούρκους –χθεσινή αποκάλυψη «Φ»- επικαλούμενος το κούρεμα καταθέσεων τους. Όταν χιλιάδες Κύπριοι «κουρεμένοι» παραμένουν με κούφιες δεσμεύσεις…
Ένατον, βλέποντας ότι οι συνομιλίες στο Κυπριακό πλησίασαν πολύ τις εκλογές, πάτησε φρένο στον κατήφορο των επικίνδυνων υποχωρήσεων του και ανέσυρε το λάβαρο του «ανυποχώρητου». Κάνοντας ακόμη και τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του να αμφιβάλουν τι μπορεί να αναμένουν από αυτόν. Ακολούθησε ακόμη μια κατρακύλα της πολιτικής αξιοπιστίας του, όταν απέστειλε απόρρητα έγγραφα σε ομάδα «φίλων» του.
Δέκατον, μερικούς μήνες πριν τις εκλογές, με εξόφθαλμη ψηφοθηρική πρόθεση, προχώρησε σε εξαγγελίες που τείνουν να φτάσουν τα δύο δισεκ. Συμπεριφορά, που αγγίζει τα όρια της πολιτικής ανηθικότητας, αφού για να αξιοποιηθούν όλες αυτές οι εξαγγελίες, είχαν αφεθεί ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού να βασανίζονται με μακρές λίστες αναμονής στα νοσοκομεία, επιδόματα πείνας και πολλά άλλα.
Θα μπορούσαν να αναφερθούν πολλά άλλα. Εκείνο, ωστόσο, που κυριαρχεί είναι ότι το «δεσμεύομαι» έχει απολέσει και το τελευταίο ψήγμα αξιοπιστίας. Πώς, λοιπόν, να δοθεί προσοχή στην όποια άλλη δέσμευση για την επόμενη πενταετία;
