13/8/2018
του Γ. Σέρτη
Ο,ΤΙ άλλο στις πραγματικές διαστάσεις του, άμα ξημερώνουν παραμονές του Δεκαπενταύγουστου, για όσους έζησαν εκείνον τον Αύγουστο του ’74.
Αν ενημερώνεται ο Πρόεδρος Αναστασιάδης στις Σεϊχέλλες για τα συνδικαλιστικά των ημερών, αν όσα ακούγονται στην Επιτροπή που διερευνά το σκάνδαλο του Συνεργατισμού, με άλλα όμοια των ημερών κυριαρχούν σαν… πρωτοσέλιδα, το σύνδρομο της Αναδίπλωσης αμετάβλητο, ύστερα από 44 χρόνια.
Για όσους έζησαν εκείνη τη βλακώδη χουντική διατύπωση:
– Αι ημέτεραι δυνάμεις αναδιπλούνται ομαλώς!
– και – έκτοτε – οι εικόνες της ανώμαλης αναδίπλωσης φαράσσουν τον ύπνο και τον ξύπνιο τους, εκείνη η Αναδίπλωση αποτελεί θλιβερή συνοδεία της καθημερινότητάς τους. Τι και αν κύλησαν οι δεκαετίες και οι επιστρατευμένοι του ’74 είναι – ήδη – στη σύνταξη ή… απελθόντες, καθώς:
Ακόμη θάβουμε οστά ηρώων μας. Εκείνων των διπλοτριπλο-προδομένων που στάθηκαν στις Θερμοπύλες, εν γνώσει τους ότι οι Μήδοι – ήδη – είχαν περάσει.
Η παρέλευση τόσων ετών δεν μπορεί ν’ απαλύνει τις φρικτές εικόνες της ανημπόριας: Οι όλμοι να σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι, το κεφάλι στο έδαφος αλλά τα μάτια στον Ουρανό ν’ αναμένουν τα αεροπλάνα που δεν ήρθαν – παρότι, υποτίθεται, η Χούντα κατέρρευσε πριν ένα μήνα. Οι γεφυροποιοί των – εκ των υστέρων – δικαιολογητικών ποτέ δεν εξήγησαν εκείνο το:
– Δυστυχώς, η Κύπρος είναι μακριά.
(Όταν άπλωνε τα πλοκάμια της η ανθελληνική χούντα των προδοτών δικτατόρων, η Κύπρος ήταν… κοντά;)
Ετήσια η επαναληπτική αναπόληση της θλίψης:
Μετρώντας τα μέλη μας, με ανοικτές τις πληγές της απώλειας και του εκτοπισμού, με τσαλακωμένα τα φτερά (ξαν)αρπάξαμε τη ζωή από τα μαλλιά στην πρώτη δεκαετία της επιβίωσης. Από τη Γενιά του Ανένδοτου παρέλαβε η Γενιά του Πολυτεχνείου τους στίχους της Ελπίδας και της Αλλαγής, πίστεψε στο όραμα της Μεταπολίτευσης για μια Ελλάδα νέα που δεν θα ήταν… μακριά την ώρα του ποδοβολητού των βαρβάρων, και… κοντά την ώρα των πραξικοπημάτων και της χρεοκοπίας!
ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/567586/pros-katadiplomenoys-a
