του Λάζαρου Μαύρου
10 Δεκ 2016
Α Π Ο ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ όπου βρισκόταν, για την Τριμερή Ισραήλ, Ελλάδος, Κύπρου, προχθές Πέμπτη, ο κ. Αναστασιάδης απέστειλε γραπτή απάντηση – αντεπίθεση στην κριτική που του άσκησαν τα πέντε κόμματα των Απορριπτικών, ΔηΚο, ΕΔΕΚ, Συμμαχία, Αλληλεγγύη και Οικολόγοι. Στην αντεπίθεσή του, επανέλαβε για μυριοστή φορά το παμπάλαιο, από τη δεκαετία του 1980, κλασικό πλέον «ερώτημα» και μόνιμο έκτοτε «κατηγορητήριο», που ανέκαθεν εκτοξεύουν οι ηγεσίες των ΑΚΕΛ & ΔηΣυ εναντίον όσων, εντός και εκτός των κομμάτων τους, διατυπώνουν διαφωνίες για την πολιτική τους στο Κυπριακό:
Σ Τ Η ΔΗΛΩΣΗ του, ο ΠτΔ «διερωτάται» αν «αυτό που πραγματικά επιθυμούν ΚΑΠΟΙΟΙ μέσα από τις καθημερινές τους δηλώσεις είναι τον ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟ της διαπραγμάτευσης». Μάλιστα, η εκ των εφημερίδων του, «Αλήθεια», το πρόβαλε χθες και με τίτλο στην 6η σελίδα: «Μήπως κάποιοι επιθυμούν τερματισμό της διαπραγμάτευσης;». Η δε ετέρα εφημερίς του, «Πολίτης», στην 5η σελίδα της: «Θέλουν τερματισμό της διαπραγμάτευσης;».
Α Λ Λ ’ ΟΜΩΣ, πρώτιστο καθήκον του κ. Αναστασιάδη θα έπρεπε να ήταν, όχι απλώς τώρα που εξαντλεί την προεδρική του θητεία, αλλά αφ’ ότου ακόμη σχεδίαζε να διεκδικήσει την εκλογή του στην προεδρία, ένας λεπτομερώς επεξεργασμένος σχεδιασμός για τον Τερματισμό της Διαπραγμάτευσης. Θα έπρεπε να είχε Σχέδιο Τερματισμού της Διαπραγμάτευσης. Και επεξεργασμένου Σχεδίου της ακολουθητέας επωφελέστερης πολιτικής, μετά τον Τερματισμό της Διαπραγμάτευσης.
Σ Τ Ο Ι Χ Ε Ι Ω Δ Η Σ ΚΑΝΟΝΑΣ και καθήκον για τον καθένα, που εισέρχεται σε κάθε είδους Διαπραγμάτευση, είναι να γνωρίζει, να έχει μελετήσει, να έχει σχεδιάσει, να έχει προετοιμαστεί για την περίπτωση Τερματισμού της Διαπραγμάτευσης.
– ΟΠΟΙΟΣ παράγοντας κι αν προκαλέσει αυτόν τον Τερματισμό, θελημένος ή αθέλητος, θετικός ή αρνητικός, προβλεπτός ή απρόβλεπτος, σχεδιασμένος ή ασχεδίαστος.
– ΠΟΛΥ δε περισσότερο για τη συγκεκριμένη Διαπραγμάτευση του Κυπριακού. Η οποία, ως συνεχιζόμενη πρακτική, αναφέρεται, μεν, στις αρξάμενες από το 1977 και, επί 39 χρόνια, αποδεδειγμένα αναποτελεσματικές διαδικασίες των λεγόμενων «διακοινοτικών» συνομιλιών, έχει, όμως, μια μακρύτερη ιστορία που ανάγεται ακόμη και στην προ της δεκαετίας του 1950 εποχή της Αγγλοκρατίας.
Μ Ο Ν Ι Μ Ο, ΠΡΑΓΜΑΤΙ, μειονέκτημα της ελληνικής πλευράς στο Κυπριακό, μειονέκτημα συνομήλικο της ίδιας της διαδικασίας των «διακοινοτικών» ήταν ότι, ουδέποτε είχε και, προπάντων, ουδέποτε βουλήθηκε να έχει ένα Σχέδιο Τερματισμού της Διαπραγμάτευσης. Και αυτό υπήρξε, όχι μόνο μειονέκτημα και αδυναμία στο σύνολο της πολιτικής της, αλλά, στην πράξη, και διαπραγματευτική μειονεξία εντός της ίδιας της Διαπραγμάτευσης. Δηλαδή:
Π Ο Λ Υ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΣ και ανετότερος και ικανότερος Διαπραγματευτής θα ήταν ο κ. Αναστασιάδης και κάθε προηγούμενος ΠτΔ στις «διακοινοτικές» συνομιλίες, εάν είχε Σχέδιο Τερματισμού της Διαπραγμάτευσης και σχέδιο πολιτικής για μετά τον Τερματισμό. Ιδίως, μάλιστα, αν ο εκάστοτε Τούρκος Διαπραγματευτής οσφραινόταν ότι ο αντίπαλός του στο τραπέζι της Διαπραγμάτευσης δεν είναι χειροπόδαρα αιχμάλωτος της διαπραγματευτικής διαδικασίας, αλλά «κάτι άλλο» έχει σχεδιασμένο…
Σ Τ Η Ν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, όμως, συμβαίνει επί δεκαετίες και επί όλων των διαδοχικών ΠτΔ, ακριβώς το αντίθετο: Οι Τούρκοι γνωρίζουν ότι οι Έλληνες είναι σιδηροδέσμια αιχμάλωτοι στη Διαπραγμάτευση. Χωρίς καμία εναλλακτική πολιτική. Και ότι, αυτή ακριβώς η αιχμαλωσία τους στον μακροχρόνιο «μόνο δρόμο» των διαπραγματεύσεων, είναι η ασφαλέστερη διαδικασία για τις διαδοχικές, αλλεπάλληλες ελληνικές υποχωρήσεις, στις διαδοχικά αυξανόμενες τουρκικές απαιτήσεις.
Ε Ν Ω, ΣΥΝ ΤΩ ΧΡΟΝΩ, με την παρέλευση των δεκαετιών Διαπραγμάτευσης, ο διαρρέων χρόνος αξιοποιείται διαρκώς από την Τουρκία για την ανεμπόδιστη και ατιμώρητη εμπέδωση των κατοχικών «τετελεσμένων» της στην Κύπρο: τη διαιώνιση επί του εδάφους, επί του πληθυσμού, επί του ανισοζυγίου δυνάμεων και επί των μυαλών των ηττημένων Ελλήνων, των «πραγματικοτήτων» της συντελεσθείσας διχοτόμησης. Και της επιζητούμενης από την Άγκυρα νομιμοποίησης, διά της ελληνικής υπογραφής, της επέκτασης της Τουρκικής Συγκυριαρχίας εφ’ όλης της Κύπρου.
Α Π Ο ΤΗΝ επαύριον του ναυαγίου των «διακοινοτικών» συνομιλιών του 1977, από την επαύριον της αυτοανακήρυξης του Ψευδοκράτους το 1983, από την επαύριον του Δημοψηφίσματος του 2004 για το Σχ. Ανάν έπρεπε να τερματιστεί η Διαπραγμάτευση. Ούτε τόλμησαν να το σκεφτούν οι εκάστοτε ΠτΔ και οι καθορίζουσες το πολιτικό σκηνικό ηγεσίες των «μεγάλων» κομμάτων. Αντίθετα: Όποιος τολμούσε να ψελλίσει σκέψη έστω «να το σκεφτούμε», καταδικαζόταν στο πυρ το εξώτερο. Με την ίδια ακριβώς φρασεολογία που τώρα την αντέγραψε στην απάντηση – αντεπίθεσή του ο κ. Αναστασιάδης. Κι, όταν ο ίδιος θα βρεθεί στις 12 Ιανουαρίου 2017 στο δίλημμα… του τελικού Τερματισμού της Διαπραγμάτευσης, ποια άραγε… τόλμη και μη… δειλία θα επιδείξει;
ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/columns/iristho/387114/sxedio-termatismou-tis-diapragmatefsis
