του Γ. Καλλινίκου
12 Ιαν 2017
Η σημερινή ημέρα είναι αναμφίβολα ιστορική. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος στη Γενεύη. Είναι η πρώτη φορά μετά το 1974, που οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις του πολυβασανισμένου αυτού νησιού καλούνται να συζητήσουν τη μεσαιωνική συνθήκη η οποία μετέτρεψε το 1960 ένα νέο κράτος, δέσμιο των κηδεμόνων του. Είναι η πρώτη φορά, που ο ένας εκ των τριών, που εκμεταλλεύτηκε με τον πλέον βάναυσο τρόπο εκείνη την μεσαιωνική συνθήκη και μετατράπηκε σε θύτη, καλείται να τοποθετηθεί επί των πλέον καυτών θεμάτων. Της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Θα μπορούσε αυτή η ιστορική ημέρα να ήταν και η σημαντικότερη στην ιστορία αυτού του νησιού. Αν οι ισχυροί της γης, αυτοί που στη θεωρία διακηρύττουν διαχρονικά αρχές και αξίες τις οποίες τσαλαπατούν οι ίδιοι αναλόγως των συμφερόντων τους, ήταν αποφασισμένοι να αποδώσουν δικαιοσύνη. Αν είχαν τη βούληση να επιβάλουν αυτό, που πραγματικά δικαιούται οποιοσδήποτε τόπος: Να καθορίζει το μέλλον του μόνος του!
Αυτή η άκρως ρομαντική προσδοκία δεν θα πάρει σάρκα και οστά. Επειδή απλούστατα, οι αρχές και οι αξίες βρίσκονται μόνο στα βιβλία του διεθνούς δικαίου. Για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια και να τυγχάνουν ρητορικής στα διεθνή βήματα. Όχι για να εφαρμόζονται στην πράξη στα διάφορα κράτη. Ιδίως τα λιλιπούτια. Δεν θα πάρει σάρκα και οστά διότι αυτοί, που καθηκόντως, έχουν υποχρέωση να επιβάλουν τη διεθνή νομιμότητα, δεν διαθέτουν την δέουσα βούληση. Ακόμη και ο Πρόεδρος της ευρωπαϊκής οικογένειας στην οποία ανήκει η Κύπρος, χθες, αντί να τοποθετηθεί στη βάση αρχών και αξιών, τοποθετήθηκε με τρόπο που εμφανώς επιχειρεί να εκφοβίσει. «Πιστεύω ότι δεν δραματοποιούμε υπέρμετρα την κατάσταση λέγοντας ότι αυτό που συμβαίνει στη Γενεύη είναι η τελευταία ευκαιρία», είπε ο κ. Γιούνκερ. Αν πριν καν φτάσουμε σε δημοψηφίσματα, επιχειρούν οι «φίλοι» μας να ασκήσουν πιέσεις του τύπου «τελευταία ευκαιρία», που παραπέμπουν σε πιστόλι στον κρόταφο, τότε ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι θα ακολουθήσει αν έρθει η ώρα των δημοψηφισμάτων.
Θα παραμείνει ευσεβοποθισμός ότι η σημερινή ημέρα θα μπορούσε να ήταν η σημαντικότερη στην ιστορία της Κύπρου. Επειδή ο θύτης δεν έχει την πρόθεση να αποκόψει την όποια επιβολή του. Δυστυχώς, όμως, υπάρχει και ένας ακόμη λόγος. Πολύ πιο επώδυνος. Αυτός τον οποίο αποκάλυψε η έρευνα του Κέντρου για τη Βιώσιμη Ειρήνη και τη Δημοκρατική Ανάπτυξη (SeeD), που παρουσιάστηκε χθες στη Γενεύη. Οι τοποθετήσεις της πλειοψηφίας των Τουρκοκυπρίων δεν αφήνουν περιθώρια επιδίωξης του οράματος. Πριν από δύο εβδομάδες, η στήλη σχολίαζε τα οικτρά αποτελέσματα έρευνας, που είχε γίνει στα κατεχόμενα. Ποσοστό 89,4% των Τ/κ θεωρεί ότι αριθμός τουρκικών στρατευμάτων πρέπει να παραμείνει στην Κύπρο και μετά από μια ενδεχόμενη λύση. 88,8% θεωρούν ότι οι τουρκικές εγγυήσεις πρέπει να παραμείνουν ως έχουν. Τότε κάποιοι επιχείρησαν να μηδενίσουν το απογοητευτικό μήνυμα. Ισχυρίστηκαν ότι έγινε στα κατεχόμενα για σκοπούς τακτικής ενόψει συνομιλιών. Χθες, τα αποτελέσματα της νέας έρευνας δεν διαφέρουν πολύ. Είναι εξίσου απογοητευτικά. Το 68% των Τ/κ υποστηρίζει στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας.
Το μήνυμα είναι κρυστάλλινο. Και οικτρό. Είναι εντελώς διαφορετική η λύση την οποία οραματίζονται Ε/κ και Τ/κ. Είναι διαφορετικός ο ύστατος συμβιβασμός ο οποίος, ένθεν και ένθεν, μπορεί να γίνει αποδεκτός. Αδιανόητο για τους Ε/κ να υπάρξει λύση με παρουσία τουρκικών στρατευμάτων (90% στην χθεσινή έρευνα). Αδιανόητο για τους Τ/κ να υπάρξει λύση χωρίς τουρκικά στρατεύματα. Ποιος άραγε μπορεί να πιέσει τον Σουλτάνο να πάρει το στρατό του και να πάει στα τσακίδια;
Η στήλη θα επαναλάβει εκείνο που έγραψε προ δύο εβδομάδων. Αν μετά που δαπανήθηκαν πάμπολλα εκατομμύρια για ένα σωρό επαναπροσεγγιστικά προγράμματα, οι Τ/κ θέλουν λύση με εγγυήσεις και τουρκικά στρατεύματα, τότε απλώς αποτύχαμε. Προφανώς, δεν ήθελαν ποτέ να πεισθούν ότι μπορούμε να συμβιώσουμε με αλληλοσεβασμό και χωρίς κηδεμονίες. Ότι η ευρωπαϊκή Κύπρος δεν είναι η Κύπρος του 1963-64 ή του 1974. Καλή γειτονία οραματίζονταν, όχι καλή συνύπαρξη. Σήμερα που για πρώτη φορά αγγίζουμε την ουσία, γίνεται αντιληπτό ότι τα φεστιβάλ, τα θέατρα, τα τραγούδια δεν νικάνε τον φόβο. Δεν ακυρώνουν πολιτικές και στόχους… Και είναι τόσο οδυνηρό…
ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/el-gr/arthra-apo-f-g-kallinikou/99/347714/i-istoriki-simerini-imera-pou-den-tha-ginei-i-simantikoteri-stin-istoria-mas
